به گزارش شبکه ایران از مازندران، برگزاری جشن نقاشی در روستا در ادامه برنامه اجرای نقاشی در فضای باز روستاهای ایران بوده که قبلا توسط مردمان 40 روستای ایران در هفت استان از فروردین ماه سال گذشته آغاز شده به طوری که به عنوان یک پیش طرح برای پیوند هنر با مردم و بیرون آوردن نقاشی از نگارخانه‌ها، موزه‌ها و دانشگاه‌ها طراحی شده بود.
شاید گفته شود تفکرات این چنینی در چند دهه قبل در جایی به شکل‌های متفاوت و یا مشابه آن انجام گرفته که چندان خلاقانه نیست، اما به راستی کدام حرکت هنری در جهان مستقل از جریان‌های پیشین خود بوده و بدون اینکه از تجربه‌های هنری سایر ملل استفاده کند، شکل گرفته است.
‌آنچه که به یک رویداد و یا یک تجربه هنری ارزش و اعتبار می‌بخشد، سرانجام متمایز و منحصر به فرد آن است نه ریشه یا پیشینه آن.
‌نوآوری در طول تاریخ هنر محدود به روی آوردن به ابزار جدید و شیوه‌های بیان نبوده بلکه در بسیاری از موارد ما شاهد آن بوده‌ایم که با استفاده از رویه‌های موجود و ادغام آنان با شیوه‌های جدید منجر به تحولاتی شده است که آن را از حرکت آغازینشان متمایز کرده است.
جشنواره نقاشی در روستاهای ایران ساختاری نسبتا متفاوت با آنچه که در ذهنمان می‌گذرد و یا برداشتی فرهنگی و اجتماعی نیست، هر چند ممکن است آن را نمونه‌ای موفق یک حرکت فرهنگی در اجتماع نام برد ولی هدف واقعی این جشنواره بین مردمان روستاهای ایران، ایجاد بستری مناسب برای تاثیر یک حرکت هنری تجسمی از سوی هنرمندان، نگارخانه‌داران و دیگر مراکز فرهنگی بر جامعه، آن هم جامعه روستایی است.
جشن نقاشی در روستا تا آنجا که دانسته‌هایمان اجازه می‌دهد در خاطره هنری کشور سابقه‌ای نداشته و این طرح با حمایت جامعه هنری و مراکز هنری ایران می‌تواند تاثیری هر چند ناچیز در عرصه هنرهای تجسمی کشور تبدیل داشته باشد.
جلال‌الدین مشمولی مسئول برگزاری این جشنواره در باره ابن برنامه می گوید: حضور بیش از صد هنرمند صاحب نام برای اجرای ورکشاپ نقاشی، اجرای هنر محیطی، چیدمان هنرمندان جوان و برگزاری نمایشگاه بزرگ منتخبی از نقاشی‌های کودکان روستا از برنامه‌های مهم این جشن بوده است.
رحیم مولاییان مدرس و مدیر گالری مولاییان به نمایندگی از نگارخانه‌های استان مازندران در این جشنواره نیز طی سخنانی می گوید: این جشن بستر کوچکی است که امیدواریم در آینده‌ای نزدیک بتوانیم آن را غنی‌تر کرده و انگیزه‌ای که ما را وادار کرده تا این اتفاق زیبا را در این فضا به‌وجود بیاوریم این بود که نگارخانه‌های استان بویژه نگارخانه های زر، مولاییان‌، حجم سبز و هفت آینه بستری را به وجود بیاورند تا خانواده‌های هنری، نیروهای خلاق هنری استان را به هم نزدیک کنند تا از این ارتباط نزدیک و تقابل افراد بتوانیم تحولات تازه‌ای در فضای فرهنگی مازندران به‌ وجود بیاوریم و به نوعی درصدد بودیم نیروهایی که در استان به گونه‌ای انفرادی در حال فعالیت بوده را به سمت مراکز هنری تهران سوق دهیم تا در اعتلا و رشد فضای فرهنگی سهم موثرتری را ایفا کنیم.
محمد سوری استاد دانشگاه نیز با تقدیر از اجرای چنین برنامه‌هایی و ادامه روند این برنامه‌ها اظهار می دارد: این برنامه کار فوق‌العاده‌ای بوده که بردن هنر را به میان مردم، انتشار آن در فضاهای عمومی، در‌گیر کردن خانواده‌ها و کودکان از پیامدهای آن است که می‌تواند هنر از برج عاج روشنفکری به میان توده‌های مردم سمت و سو دهد تا خانواده‌ها از نزدیک مقوله هنر را لمس کرده و برای گسترش آن تلاش کنند.
وی همچنین می گوید: هنر مقوله بسیار پیچیده و جذابی است که دغدغه‌های انسان را در دوران تاریخی بسیار طولانی پاسخ داده است، بیان دغدغه‌ها، حس‌ها‌، ذهن‌ها، نیت‌ها، اندیشه‌ها، کمبودها، بودها ونبودها دغدغه انسان آغازین تا به امروز بوده است که جلوه‌های متعدد و متنوعی به خود گرفته است.
سوری تصریح می کند: از دوران کودکی انسان دست به قلم و کاغد می‌برد، انسان نخستین، نخستین جاهایی که هنوز فکر تمدن روی زمین جلوه‌گر نشده بود، روی دیوارغارها اثر هنری خلق کرده و تا به امروز که فضا و جوامع پیچیده‌ای در آن هستیم، باز هنر به عنوان یک دغدغه نظری، تئوریک و اندیشمندانه‌ و روشنفکرانه وجود داشته و مورد بحث است.
وی ادامه می دهد: زیبایی هنر در همین است که باید همه این جلوه‌ها را حفظ کند و همه این فضاها را در خود احساس کند، به دغدغه‌های متنوع و متعدد خود بپردازند و مخاطبان خود را پیدا کنند، هنری که عمومی ا‌ست، هنری که در میان مردم رواج دارد به همان اندازه که مربوط به نخبگان و خواص است، اهمیت دارد‌.
سوری خاطرنشان می کند: هنرمندی که خود اندیشمند است و آثار روشنفکرانه جذابی دارد و از سوی دیگر با مردم رابطه هنری برقرار می‌کند، به امتیازات این برنامه می‌افزاید.
‌وی بیان می دارد: برگزاری چنین برنامه‌هایی از جمله اجرای نقاشی در فضای باز روستاهای ایران که توسط گروه هنری حجم سبز در این سال‌ها به وجود آمده، دقیقا ناظر بر همین نکته است که نباید هنر محدود به قشر خاص، محدود به تفکری خاص و مربوط به فضای خاص باشد، چرا در روستا نقاشی نشود، چرا فعالیت‌های این چنینی در فضای عمومی صورت نگیرد تا ما با وجوهی از هنر آشنا نشویم که شاید همین وجوه در آینده موجبات غنای درون، شفاف سازی بیان مسائل شخصی، آشنا شدن با گرایش‌ها و نگرش‌های تازه در جهان هنر ما را هدایت کند.
وی تاکید می کند: یکی از مشکلات اساسی که در جهان هنر در ایران با آن مواجه هستیم، مسئله آموزش هنر است، نیازها، بررسی‌ها، آزمایش‌ها و برنامه‌ها دچار نقصان جدی است، اگر چه این امر باید توسط مسئولان آموزش و پرورش، مراکز فرهنگی و هنری و علوم صورت گیرد که حتما مقبولی نیز انجام پذیرفت اما کافی نیست، چرا که پاسخگوی سطح کیفی فضای هنری ما نخواهد بود، به طور مثال در بعضی از کشورها برخورد کودک با یک اثر هنری و نقد آن در همان زمان کودکی آموزش داده می‌شود.
وی خاطر نشان می کند:از ابتدا کودک را در مواجه شدن با هنر یاری می‌دهند، چیزی که حتی در بزرگسالان ما در ایران رخ نمی‌دهد و این در برنامه‌ریزی آموزشی ما باید به صورت جدی گنجانده شود.
بابک اطمینانی یکی دیگر از استادان دانشگاه نیز با ابراز خرسندی از این برنامه و با دیدن آثار کودکان روستا که به صورت قاطعانه انجام گرفته است، بیان می دارد: این کودک روستا در اجرای خطوط بر روی کاغد شکی در ذهن خود ندارد و آزادانه رنگ را با قلم مو بر روی بوم می‌کشاند.
وی با طرح این پرسش که کودک از کجا به این توانایی‌ها و صداقت‌ها در بیان رسیده است، تصریح می کند: به نظر من این سرچشمه از اتصالی می‌آید که کودک به جایی متصل است که بی‌واسطه به عنوان یک عمل فتوسنتز آنرا انجام می‌دهد، این حرکت یک رفتار عادی برای کودک محسوب می‌شود و این کار را به خوبی انجام می‌دهد و با این حرکت آن شور و شعفی که در چشمانش است، ظهور می‌کند و آن اتصال برقرار می شود به طوری که با قدرت و جسارت بیان می‌کند.
پایان مطلب/