سه شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۹

سپیده توکلی بعد از خداحافظی از دنیای قهرمانی:

ارزش 2 دقیقه وقت گذاشتن را نداشتم؟!

ارزش 2 دقیقه وقت گذاشتن را نداشتم؟!

در دوومیدانی هر چه جلو رفته‌ایم، شرایط سخت تر شده است. به همین خاطر به این نتیجه رسیدم که این 15 سال کافی است و اگر بیشتر از این ادامه بدهم، شاید به خودم بی احترامی کرده‌ام.

آزاده پیراکوه - بعد از 15 سال حضور در سطح اول دوومیدانی ایران، عصر یکشنبه و در پایان لیگ، از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد. سپیده توکلی که از ۱۷ سالگی عضو تیم ملی دوومیدانی ایران بود و در چهار دوره مسابقات قهرمانی آسیا و پنج دوره مسابقات داخل سالن آسیا شرکت کرد، افتخارات زیادی را به نام خود زد،از جمله مدال های باارزشی که در رقابت‌ها داخل سالن آسیا بر گردن آویخت. او که با رکورد ۱.۸۴، رکورددار پرش ارتفاع دختران ایران است و در بازی‌های آسیایی اینچئون تا یک قدمی مدال رفت، انتظار داشت خداحافظی در شان 15 سال افتخارآفرینی برایش ترتیب داده شود اما حتی 15 ثانیه هم برای او وقت نگذاشته‌اند که این موضوع دلخوری او را در پی داشته است. به بهانه خداحافظی سپیده که یکی از پرافتخارترین دختران دوومیدانی کار ایران است، با او همکلام می شویم و از حال و هوایش بعد از خداحافظی می‌شنویم.

چطور شد که تصمیم به خداحافظی گرفتی؟

بعد از بازی‌های آسیای اینچئون مصمم بودم که مدال این بازی‌ها را بگیرم. در آن بازی‌ها حقم بود که مدال بگیرم اما دستم از آن کوتاه ماند. همه توانم را گذاشتم که در جاکارتا جبران کنم اما به جبران نکشید. شرایط آنقدر برایم سخت شد که حالم از مسابقه دادن بهم می‌خورد و فقط دوست داشتم که مسابقه زودتر تمام شود. به این ترتیب وقتی بازی‌های آسیایی جاکارتا تمام شد، خیلی دلسرد شدم و همان موقع می‌خواستم که دوومیدانی را کنار بگذارم. مربی نداشتم و شرایط خوبی را پشت سر نمی‌گذاشتم. اتفاق‌های خوبی هم در جاکارتا نیفتاد و به همین خاطر دلم نمی‌خواست ادامه بدهم. اما مدتی فکر کردم و با توجه به مشورتی که با اعضای خانواده از جمله همسرم داشتم، تصمیم گرفتم مدتی دیگر ادامه بدهم.

و در این مدت انگیزه تازه ای برای اینکه ادامه بدهی، به وجود نیامد؟

در دوومیدانی هر چه جلو رفته‌ایم، شرایط سخت تر شده است. به همین خاطر به این نتیجه رسیدم که این 15 سال کافی است و اگر بیشتر از این ادامه بدهم، شاید به خودم بی احترامی کرده‌ام. با همسرم هم مشورت کردم و در نهایت تصمیم به خداحافظی گرفتم. شاید در ماه‌ها و سال‌های آینده خیلی اتفاق خاصی در دوومیدانی نیفتد. بنابراین فکر می کنم برای من تا همین جا کافی بوده است. احساس می‌کنم در 15 سالی که گذشت، همه تلاشم را کرده‌ام و دوست نداشتم کاری کنم که به خودم توهین شود.

بهترن دورانی که در دوومیدانی پشت سر گذاشتی، چه زمانی بوده؟

دوران آقای داوری که همزمان با بازی‌های آسیایی اینچئون بود. من در آن زمان خیلی خوب تمرین می‌کردم و از سوی فدراسیون به خوبی حمایت می‌شدم. بدترین دوران هم به چهار – پنج سال قبل مربوط می‌شود که در بهترین شرایط بودم و رکوردهای خوبی می‌زدم، اما کمتر از همیشه حمایت شدم.

پس با ناراحتی از دوومیدانی خداحفظی می کنی.

نه. اتفاقا با دل خوش و خوشحالی می‌روم. چون باور دارم که تا حد توانم، هر کاری که لازم بوده را انجام داده‌ام. در روز فینال لیگ، شاید خوشحال ترین فرد خودم بودم و بقیه دوستان و هم تیمی‌هایم گریه می‌کردند. اما خودم از تصمیم‌ام رضایت داشتم و می‌دانستم که نهایت توانم را در این 15 سال گذاشته‌ام.

بهترین مدال و افتخاری که در این مدت به دلت نشست، کدام است؟

مدال‌های داخل سالن آسیا خیلی خوب بودند.

از دوران قهرمانی حسرتی داری؟

مدال بازی‌های آسیایی. بعد از اینچئون تلاشم را کردم که این مدال را به افتخاراتم اضافه کنم که نشد.

یعنی قبل از اینچئون این باور را نداشتی که می‌توانی به مدال بازی‌های آسیایی برسی؟

راستش را بخواهید، نه. امکانات بقیه کشورها همیشه از ما بهتر بوده است و به همین خاطر تا قبل از اینچئون من این باور را نداشتم اما در اینچئون وقتی به خاطر یک خطا دستم از مدال کوتاه ماند، دیدم که می‌توانم به مدال برسم. در آن روز آنقدر از نظر روحی شرایط خوبی داشتم که می توانستم به مدال برسم. آقای داوری زودتر از خودم در ورزشگاه بود و این رفتار به ما انگیزه می‌داد. درست بر عکس چهار سال اخیر که وقتی انگار جنازه‌مان به مسابقه می‌رسید.

نسل شما، مریم طوسی و دو سه نفر دیگر از دختران، خیلی از محدودیت‌ها را شکستید و شاید این را بتوان یکی از دستاوردهای شما عنوان کرد.

همینطور است. ما در دورانی وارد دوومیدانی شدیم که فقط حضور زنان مهم بود و کسی به مدال آوری فکر نمی‌کرد. ما با حجاب مسابقه دادیم و خیلی از سدها را شکستیم. ما اگر باختیم، با اختلاف کوچک باختیم. با وجود همه سختی‌ها، من و هم نسل هایم توانستیم مدال آور باشیم و حتی گاهی پیش می‌آمد که از نظر درصدی، مدال‌های بیشتری نسبت به مردان به دست می‌آوردیم. به این ترتیب که مثلا با 4 ورزشکار دختر به یک رویداد می‌رفتیم و سه مدال می گرفتیم. تیم مردان هم 20 ورزشکار داشت و 5 مدال می‌گرفت. من فکر می کنم مهمترین دستاورد من و هم نسل‌های من این است که حالا دختران کم سن و سال دوومیدانی، علاقه‌مندی و انگیزه بالایی دارند و آرزوهایشان تا مدال المپیک قد کشیده است. اگر ما روزی می‌گفتیم که تمرین می کنیم تا به مدال آسیایی برسیم، حالا اینها می‌گویند که " تمرین می‌کنیم تا به مدال المپیک برسیم." این انگیزه خیلی باارزش است که امیدوارم مورد حمایت قرار گیرد.

قصد داری به طور کلی از دوومیدانی بروی یا اینکه مربیگری را ادامه می‌دهی.

5 سال است که در تیم دانشگاه آزاد هم مربی هستم، هم ورزشکار. می‌خواهم مربیگری را ادامه بدهم و تجربیاتم را در در اختیار نوجوانان و جوانان قرار دهم. امیدوارم زمینه‌ای هم فراهم شود که من بتوانم این کار را انجام دهم.

و نکته آخر. چرا مراسم خاصی برای خداحافظی‌ات برگزار نشد؟

از قبل به فدراسیون اعلام کردم که می خواهم حداحافظی کنم و قرار شد در فینال لیگ برایم مراسم خداحافظی بگیرند. ولی 15 سال تلاش من به اندازه 15 ثانیه می‌ارزید. در این حد که فقط اعلام کنند که من می‌خواهم حدافظی کنم و وقتی که من بالا رفتم، دیگر صحبتی نشد و نام تیم های برتر نوجوانان و جوانان اعلام شد. حتی به اندازه دو دقیقه هم برای من ارزش قائل نشدند که خانواده‌ام بتوانند گلی که برایم آورده بودند را به من بدهند. اگر می‌دانستم قرار است این اتفاق بیفتد، به فدراسیون اعلام نمی‌کردم و بعد از فینال لیگ، خودم در صفحه شخصی‌ام، خداحافظی‌ام را اعلام می‌کردم. برایم جالب بود که من حتی ارزش دو دقیقه وقت گذاشتن را نداشتم.

 

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.