چهارشنبه ۵ آبان ۱۴۰۰


مشکل لیورپول فقط مصدومیت و فشردگی بازی‌ها نیست

از قله تا دامنه

از قله تا دامنه
جاناتان ویلسن
جاناتان ویلسن

افت لیورپول فقط به خاطر مصدومیت ها است؟ یا برنامه فشرده؟ آیا به همین سادگی می‌شود برایش دلیل پیدا کرد، با توجه به سبک بازی شان، با توجه به اینکه سه مدافع میانی اصلی خود را در بیشتر فصل ندارند و آیا اگر شرایط عادی شود، لیورپول دوباره اوج می گیرد؟ یا اینکه بعد از باخت سنگین مقابل سیتی، مساله جدی تر از این حرف ها است؟

لیورپول از نظر مصدومیت بدشانس بوده، بیشتر به خاطر قلب دفاع. ویرجیل فان‌دایک، جو گومز و ژوئل ماتیپ روی هم در 22 بازی لیگ در ترکیب اصلی قرار گرفته اند به خاطر همین لیورپول در این فصل 12 زوج را در قلب دفاع گذاشته و با توجه به اینکه فابینیو و جوردن هندرسون غالبا به خط دفاع رفته اند، خط میانی به شدت اثر پذیرفته.

در تیمی با همبستگی بالا مثل لیورپول، همیشه خلأ در یک نقطه باعث تاثیرپذیری همه تیم می‌شود و به طور کلی مکانیسمش را مختل می‌کند.

اما درستی این موضوع به معنای نفی دلایل عمیق دیگر نیست. تندخویی های اخیر یورگن کلوپ شاید به خاطر ناامیدی باشد و اینکه از مشکلات ریشه ای تیم خبر دارد. دو ماه و نیم قبل بعد از تساوی یک بر یک با برایتون با مجری «بی‌تی اسپورت» درگیری پیدا کرد و بعد از آن با کریس وایلدر، ژوزه مورینیو و شان دایچ و آخرین مورد هم انتقاد عجیب از برنامه ریزی به نفع سیتی. در این دوره لیورپول از 14 بازی لیگ برتر تنها 5 برد به دست آورده.

افت اخیر شامل سه باخت خانگی بعد از 68 بازی بدون باخت در آنفیلد، چندان هم غیرمنتظره نبود. بعد از پیروزی 4 بر صفر برابر لسترسیتی-تیمی که امروز عصر میهمانش هستند- در باکسینگ دی فصل گذشته، این سقوط آغاز شده. آن بازی نقطه عطف بود، 9 بازی بعدی شان در لیگ را بردند اما مثل نیمه اول فصل بازی نکردند.

در شروع مجدد لیگ فصل قبل، پراشتباه بودند اما با توجه به قطعی شدن تقریبی قهرمانی شان قابل درک بود. این فصل هم یادمان باشد باخت 7 بر 2 برابر استون ویلا قبل از مصدومیت فان‌دایک بود. هرکس هر چه می خواهد بگوید اما لیورپول بیش از یک سال است که بهترین روزهایش را سپری نمی کند.

شاید به خاطر خستگی باشد، ذهنی و جسمی. این تیم سه سال در اوج بوده، فینال لیگ قهرمانان، فتح لیگ قهرمانان و نخستین قهرمانی لیگ بعد از 30 سال. در این مدت هسته مرکزی تیم تغییر نکرده. اینکه می گویند «سال سوم مرگبار است» هم برای مربی ها درست است هم بازیکنان.

تحلیل رفتن انرژی طلسم همه تیم‌های فوتبال است و کلوپ شاید به خاطر همین تیاگو آلکانتارا را خرید. انتقاداتی بود که این بازیکن، سرعت تیم را می گیرد اما نکته دقیقا همین بود؛ کمک به لیورپول برای حفظ مالکیت و بردن بازی‌ها بدون آنکه با سرعت بالا بازی کند. اما مشکل اینجا بود که تیاگو تنها یک بار در این فصل توانسته در کنار فابینیو و هندرسون در خط میانی بازی کند و آن در بازی با اورتون بود که فان‌دایک مصدوم شد.

اگر یک تیم مدت ها تغییر نکند، رقبا به آنها عادت می کنند و برایشان برنامه می چینند. 3-3-4 مدت ها دست نخورده باقی مانده و کلوپ پرس خود را خیلی بهتر از مثلا پپ گواردیولا تنظیم کرده. اگر درست کار کند، مثل بازی با تاتنهام، نتیجه فوق‌العاده ای به دست می آید اما در بازی یکشنبه گذشته برابر سیتی هیچ حرفی برای گفتن نداشتند.

اخیرا سایت آتلتیک روی لیورپول تحقیق کرده و به این نتیجه رسیده که با وجود همه مصدومیت ها هفت بازیکن لیورپول در 80 درصد یا بیشتر بازی‌ها حاضر بوده اند. شاید نگران‌کننده تر این واقعیت باشد که این مسن ترین تیم لیورپول در تاریخ لیگ برتر است.

روبرتو فیرمینو آبان 29 ساله شد، سادیو مانه در فروردین و محمد صلاح در خرداد 29 ساله می شوند. به صورت فردی هیچ کدام از اینها باعث نگرانی نیست اما وقتی یک تیم با هم پا به سن می گذارد، عواقب خطرناکی دارد به خصوص وقتی چهارمین فصل را با هم به پایان می رسانند، ضمن اینکه دیوگو ژوتا که زندگی جدیدی به تیم بخشیده بود، دو ماه است که با مصدومیت دست و پنجه نرم می‌کند.

شاید باید برگردیم به نکته اول. لیورپول درباره مصدومیت شانس نیاورده اما آن بدشانسی مشکلات عمیق و پنهان تیمی که شاید دوران اوجش را سپری کرده را رو آورده است.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.