سه شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۹

به بهانه جدایی عجیب از تیم جوانان

مظلومی حق دارد یا ما؟

مظلومی حق دارد یا ما؟

این سبک و سیاق برخورد با یک کرسی ملی قابل توجیه نیست و شیوه‌های بهتری برای نشان دادن عشق به باشگاه قدیمی هم وجود دارد. با این همه صلاح ملک خویش را همان خسروانی می‌دانند که بدون یک خط توضیح مظلومی را به عنوان سرپرست استقلال معرفی کردند

مظلومی حق دارد یا ما؟

احسان محمدی / پرویز مظلومی سرمربیگری تیم ملی جوانان را رها کرد و سرپرست استقلال شد! به همین راحتی! در واقع او ترجیح داد در تیم باشگاهی لیگ برتری سرپرست باشد اما سرمربی یکی از تیم‌های ملی ایران نشود. اسم این کار عشق است یا تعصب یا آن طور که خودش می‌گوید «همه زندگی‌اش استقلال است» یک تعریف دیگر هم دارد، حقیر شدن تیم‌های پایه در فوتبال ایران! سالها عادت کرده بودیم که بعد از هر شکست تیم ملی فوتبال، گزارشگران بگویند که ما باید روی تیم‌های پایه سرمایه‌گذاری کنیم و باید بازیکنان از پایه رشد کنند و ... هنوز هم وقتی کارشناسان به تماشای بازی تیم ملی آلمان می‌نشینند متفق‌القول از استراتژی درست ژرمن‌ها روی جوانان و نوجوانان می‌گویند. از بنزین سبز.  اینکه آنها فوتبال را از رده‌های نونهالان جدی می‌گیرند، بازیکنان شخصیت ملی پیدا می‌کنند و نه تنها مهارت‌های فنی را یاد می‌گیرند بلکه از لحاظ  هویتی هم برای ورود به کارزارهای بین‌المللی کارآزموده می‌شوند. همه این حرف‌ها را می‌زنیم اما باورش نداریم. چسبیده‌ایم به بزرگسالان تیم ملی و لیگ برتر و نقدشان هم می‌کنیم که چرا اصول پایه فوتبال را بلد نیستند یا به محض رسیدن به شهرت خودشان را گم می‌کنند و رفتار حرفه‌ای ندارند. فوق‌العاده‌ایم در حرف زدن، در ادعا کردن، در تحسین اینکه دیگران چه کرده‌اند و ...  نمونه‌اش همین رفتار پرویز مظلومی است. تیم‌ ملی جوانان، یکی از همان نسل‌هایی که قرار است پشتوانه فوتبال بزرگسالان را در آینده بسازد را رها کرد تا سرپرست استقلال شود. باورکردنی نیست اما این واقعیت فوتبال ماست. به جای تن دادن به دشواری تربیت نسل‌های تازه، منتظر معجزه‌ایم!

او توضیح بیشتری نداد، اینکه بودجه و امکانات به او نداده‌اند، اینکه تیم در رادار رسانه‌ها نیست و اسمش در رادیو و تلویزیون و روزنامه‌ها نمی‌آید، اینکه دوست دارد هر هفته که استقلال بازی دارد هوادارها در فضای مجازی و احتمالاً استادیوم‌ها فریاد «سوبله، چوبله» بزنند و او کیف کند ... استعفا حق طبیعی مظلومی است اما روزی که سرمربی تیم‌ملی جوانان شد منتقدانی گله کردند که چرا این فرصت را به جوانترها نمی‌دهید؟ اگر به این تیم امیدی نیست چرا اجازه نمی‌دهید یک مربی جوانتر بختش را بیازماید و تجربه‌ای جمع کند؟ چرا رفته‌اید سراغ پرویز مظلومی 66 ساله که امتحانش را پس داده است؟ البته که مثل همیشه هیچکس خودش را ملزم ندانست برای این انتصاب پاسخی بدهد و چرایی آن را بگوید و حالا تیم ملی جوانان به یکباره به امان خدا رها می‌شود. مظلومی یک استقلالی قدیمی است و حق دارد کنار تیم محبوبش باشد اما واقعاً مربیگری در تیم ملی جوانان آنقدر دم دستی، حقیر و بی‌مایه شده است که اینطور بشود آن را برای سرپرستی در تیم باشگاهی رها کرد؟ پس تعهد و مسئولیت‌پذیری ملی چه می‌شود؟ مگر نه اینکه از بازیکنان جوان می‌خواهیم متعهدانه برای پیراهن تیم ملی بجنگند، بعد سرمربی تیم در یک چشم به هم زدن صندلی‌اش را رها می‌کند و در میان صلوات و دود اسپند می‌رود که سرپرست استقلال شود؟

او خود را با منصور پورحیدری مقایسه کرده که تیم ملی را به خاطر استقلال رها کرد اما استقلال واقعاً چهار بازیکن پیشکسوت جوان که به زبان انگلیسی مسلط باشند ندارد؟ حتماً سرپرست باید موسفید باشد؟ امیدوارم او در کنار استقلال لحظات درخشانی را تجربه کند اما این سبک و سیاق برخورد با یک کرسی ملی قابل توجیه نیست و شیوه‌های بهتری برای نشان دادن عشق به باشگاه قدیمی هم وجود دارد. با این همه صلاح ملک خویش را همان خسروانی می‌دانند که بدون یک خط توضیح مظلومی را به عنوان سرپرست استقلال معرفی کردند و حالا هم او تیم را رها کرد و رفت. وقتی تیم ملی جوانان تا این اندازه تشریفاتی به نظر می‌رسد  چه امیدی به آینده این فوتبال است؟ دست کم از آقای مظلومی انتظار می‌رود اگر به عنوان کارشناس در یک برنامه تلویزیونی حاضر شد در مورد اهمیت تیم‌های پایه صحبت نکند.

 

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.