سه شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰

اهمیت برد فولاد برای بازی‌های آینده

استقلال مجیدی در مسیر ثبات

استقلال مجیدی در مسیر ثبات
آرمن ساروخانیان
آرمن ساروخانیان خبرنگار

هر طور حساب کنید ارزش برد شنبه برای استقلال بیشتر از سه امتیاز است. فرهاد مجیدی در 48 ساعت باید تیمش را برای بازی با فولاد آماده می‌کرد که در سه بازی قبلی فقط یک امتیاز به استقلال داده بود. او تیم را در فاصله 6 امتیازی پرسپولیس صدرنشین تحویل گرفته بود و پیش از بازی گفته می‌شد که شکست در این بازی به معنی خداحافظی با قهرمانی است. استقلال نه تنها توانست طلسم فولاد و نکونام را بشکند بلکه فاصله با صدر جدول را هم کمتر کرد و در هفته‌های آینده با روحیه و امیدواری بیشتری بازی خواهد کرد.
کادر فنی جدید زمان زیادی برای تغییر تیم نداشت و سیستم 1-3-2-4 را انتخاب کرد. استقلال در آخرین بازی فکری در رفسنجان هم از این آرایش استفاده کرده بود؛ سیستم کم‌ریسکی که مجیدی فصل گذشته هم تیمش را براساس آن می‌چید و این بار هم به نظر می‌رسد اکثراً از آن بهره ببرد. امتیاز این چیدمان این است که بیشتر بازیکنان کلیدی در پست اصلی‌شان بازی می‌کنند.
استقلال بازی را محتاطانه شروع کرد و در مجموع برتری محسوسی نسبت به فولاد نداشت، ولی توانست بازی را کنترل کند و جلوی ضربه زدن بازیکنان زهردار فولاد را بگیرد. تعویض‌های نیمه دوم مجیدی فشار را بیشتر و مدافعان حریف را وادار به اشتباه کرد تا استقلال بالاخره به گل برتری برسد.
محمود فکری در 16 هفته‌ای که روی نیمکت استقلال نشست، تغییرات بی‌پایانی در آرایش و ترکیب تیم داشت. او و دستیارانش نتوانستند به ایده ثابتی برسند و نتیجه این بلاتکلیفی تاکتیکی، سردرگمی بازیکنان بود. مجیدی با توجه به محدودیت زمان چاره‌ای جز برقراری ثبات در تیمش ندارد و انتظار می‌رود با همین آرایش پیش برود. البته 1-3-2-4 انعطاف‌پذیری بالایی دارد و می‌توان با توجه به گرایش دفاعی یا تهاجمی تغییراتی در ترکیب بازیکنان داد.
این بازی مبنای خوبی برای کادر فنی است تا بتواند مشکلات را بشناسد و کیفیت تیمش در تمام خطوط را ارتقا بدهد. احتمال می‌رود آنها برای بازی پنجشنبه پیکان در جام حذفی تغییراتی در ترکیب بدهند، ولی قطعاً ایده مشخصی برای اسکلت اصلی تیم دارند و برای پست‌های کلیدی به دنبال پیدا کردن نفرات اصلی خواهند بود. مجیدی و دستیارانش باید هرچه زودتر برای دروازه‌بان، زوج دفاع میانی و هافبک‌های اصلی به جمع‌بندی برسند. البته رقابت در تمام پست‌ها باقی خواهد ماند، ولی فرکانس تغییرات باید به حداقل برسد و تیم به سوی ثبات برود. پرسپولیس و سپاهان، رقیبان اصلی استقلال مدت‌هاست که ترکیب اصلی‌شان را شناخته‌اند و حالا مجیدی هم باید بتواند نفرات اول و دوم هر پست را مشخص کند.
نکته مهم دیگر انتخاب پست بازی قایدی، دیاباته و مطهری، سه مهاجم اصلی تیم است. تکلیف قایدی تقریباً روشن است و معمولاً در گوش چپ بازی می‌کند، ولی مجیدی تأکید دارد که وظایف دفاعی او کمتر باشد تا بیشتر در حمله شرکت کند. استفاده همزمان از دیاباته و مطهری در این سیستم کار سختی است، مگر اینکه ارسلان به گوش راست منتقل شود، ولی کارایی او در این پست کمتر می‌شود و خودش هم تمایلی به بازی در پست غیرتخصصی ندارد. مطهری سابقه بازی به عنوان مهاجم دوم را هم دارد، ولی استفاده از این ترکیب در برابر حریفان قوی ریسک بالایی دارد و بیشتر می‌توان در دقایق آخر بازی و در صورت نیاز از آن استفاده کرد. به نظر می‌رسد کادر فنی فعلاً مجبور باشد مثل بازی با فولاد از دیاباته و مطهری به تناوب استفاده کند. دیاباته با توجه به ویژگی‌های فنی‌اش گزینه بهتری برای شروع بازی است و مطهری با انرژی بالا و فرارهای انفجاری‌اش در نیم ساعت پایانی هم می‌تواند به حریف ضربه بزند. مجیدی که مصمم است جلوی تکرار سناریوی فصل قبل و قهرمانی پرسپولیس را بگیرد، در قدم اول توانست سنت‌شکنی کند و برخلاف لیگ نوزدهم فولاد را شکست داد. او بعد از عبور از این مانع سخت زمان بیشتری برای آماده‌سازی بازی حذفی با پیکان دارد. بازی بعدی استقلال در لیگ مقابل ماشین‌سازی قعر جدولی است و اگر بتواند امتیازات این بازی را هم بگیرد، مجیدی در تعطیلات فیفا فرصت کافی برای بازسازی تیمش خواهد داشت.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.