پنج شنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۰

فولاد در مسیر حرفه‌ای شدن

ستــــاره‌های سربــــی

ستــــاره‌های سربــــی
سامان موحدی راد
سامان موحدی راد خبرنگار

ایران ورزشی: 7 بازی آسیایی و 3 شکست که هر سه آنها در بازی‌های پایانی رخ داد، چهره‌هایی متفاوت از فولاد ترسیم کرد. تیمی که در ابتدای رقابت‌ها به عنوان یک پدیده جدید در این دوره بازی‌های لیگ قهرمانان آسیا چهره نمود ولی آنقدری که در برابر غول‌های آسیایی تیم چغر و بد بدنی بود در بازی‌های آسان‌ترش چنین نبود و به همین خاطر هم تنها تیم ایرانی حذف شده از رقابت‌های آسیایی لقب گرفت. با همه این‌ها و علیرغم 3 شکست متوالی برابر النصر عربستان، السد قطر و الوحدات اردن باید اولین حضور آسیایی فولاد را به فال نیک گرفت. حضوری که احتمالاً رهاوردهای خوبی برای فوتبال ایران دارد.

در میان چهار تیم ایرانی حاضر در این رقابت‌ها فولاد تنها تیمی است که از آکادمی بهتری برخوردار است و رویکرد بهتری به محصولات جوان آکادمی‌اش دارد. این مسأله در کنار جسارت مربی جوانی چون جواد نکونام موجب شده تا اولین حضور آسیایی آنها بعد از سال‌ها در آسیا با میدان دادن به ستاره‌های جوان و جویای نام خوبی همراه باشد. ستاره‌هایی که از قضا بد هم ظاهر نشدند و نمایش قابل توجه و خیره‌کننده‌ای داشتند.

شاید چند چهره مهم نسل‌های بعدی فوتبال ایران در دل همین تیم فولاد نهفته باشد. صالح حردانی که در بازی نخست فولاد درخشید تنها یکی از این ستاره‌هاست. در کنار این وینگر جسور باید به چهره‌هایی چون مجتبی نجاریان، عارف آقاسی، مهران درخشان‌مهر، محمد آبشک، محمد زبیر نیک‌نفس، محمد قاسمی‌نژاد و احمد عبدالله‌زاده هم اشاره کنیم. این به جز نمایش درخشان محسن فروزان در این رقابت‌هاست که بسیاری فوتبال او را تمام شده می‌دانستند. جواد نکونام را بسیاری مهمترین گزینه داخلی برای نشستن روی نیمکت تیم ملی می‌دانستند. مسأله‌ای که با هوشمندی از آن اجتناب کرد تا تجربه مربیگری را در جایی کم حاشیه‌تر اما با شانس رقابت‌های بین‌المللی تجربه کند و از قضا همین تجربه آسیایی هم نشان داد تا نکونام هنوز راه زیادی برای رفتن دارد. تیم او در این دوره از رقابت‌ها اگرچه بسیار امیدوارکننده ظاهر شد اما یکنواختی حضور در یک تورنمنت را نداشت و بعد از شروعی امیدوار‌کننده و نتایجی قابل قبول در‌نهایت در چاه شکست‌های پیاپی افتاد. می‌توان جوانی و کم‌تجربگی تیم در کنار گروه سخت را دلیلی بر این موضوع دانست اما با همه این‌ها می‌شد انتظار داشت که فولاد روی خطی کم نوسان‌تر رقابت‌ها را به پایان برساند. به هر حال از حق نمی‌توان گذشت که اگرچه حذف فولاد ناامید کننده بود اما در این حذف بارقه‌هایی از امید هم برای فوتبال ایران دیده شد. ستاره‌های جوان و مربی جوانی که می‌توانند خیلی زود با تجربه بیشتر دروازه‌های بزرگتری را هدف قرار بدهند.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.