دوشنبه ۲۹ شهریور ۱۴۰۰

استعدادهایی که هدر می‌روند

آرامش در حضور دیگران

آرامش در حضور دیگران
سامان موحدی راد
سامان موحدی راد خبرنگار

ایران ورزشی: نخستین روز رقابت‌های المپیک برای ایرانی‌ها با یک شگفتی همراه بود. نگاهی به جدول بازی‌های روز نخست همه را ترغیب می‌کرد بازی تیم ملی والیبال را با لهستان ببینند که الحق بازی زیبایی هم بود. آنهایی که پیگیرتر بودند هم نیم نگاهی به تیم ملی شمشیربازی در المپیک داشتند که کاپیتان این تیم یعنی مجتبی عابدینی چهار سال پیش تا یک قدمی مدال المپیک رفته بود و ناکام بازگشت اما شاید خوشبین‌ترین علاقه‌مند اخبار ورزشی ایران هم فکرش را نمی‌کرد یک طلا از تیراندازی برای ایران به دست بیاید. حتی صداوسیما با کارشناس‌های کاملاً ناآگاهش هم شانسی برای جواد فروغی قائل نبودند و تیراندازی او در فینال را همزمان با بازی تکواندو پخش می‌کردند و تمرکزشان روی تکواندو بود که ناگهان اختلاف فروغی با رقبایش همه را هوشیار کرد که ورزش ایران صاحب یک استعداد جهانی شده. جواد فروغی که با آرامش تیر می‌انداخت و اصلاً مقهور میدانی که در آن بود، نشده بود و با آرامش خاطر مدال طلایی را که کسی رویش حساب نمی‌کرد، برای ایران به ارمغان آورد.

دیدن بازی‌های فروغی به وضوح نشان می‌دهد که او استعداد عجیبی در هدفگیری دارد. همین استعداد عجیب هم باعث شده در 41 سالگی صاحب مدال المپیک شود. آن هم وقتی در 31 سالگی تازه برای اولین‌بار تپانچه بادی به دست گرفته و تا پیش از آن به هیچ وجه ورزشکار حرفه‌ای به حساب نمی‌آمد. خودش هم شرح اضافه شدنش به تیم ملی را چنین تعریف می‌کند که حاصل درخشش استعداد زیاد او در کنار یک مربی ناشناس بود.

مدال طلای فروغی بار دیگر نشان داد که در ورزش ساختار نیافته و غیرحرفه‌ای ما تا چه میزان ممکن است استعدادها هدر بروند. در حالی که کشورهای مختلف برای به دست آوردن یک مدال المپیکی میلیون‌ها دلار خرج می‌کنند و به دنبال استعدادهای مختلف می‌گردند، در ایران با ایرادات ساختاری آموزش و پرورش و پیگیری ورزش حرفه‌ای سالانه تعداد زیادی استعداد ورزشی نابود می‌شوند. چهره‌هایی که می‌توانند مثل جواد فروغی مدال المپیکی برای ایران به دست بیاورند ولی در میان چرخ دنده‌های ناسالم کشف، رشد و پرورش استعدادها در ایران در حال نابود شدن هستند. چرا که ورزش ما در امورات اولیه خود مانده است. همین رشته تیراندازی که حالا ما را صاحب یک طلای ارزشمند کرده تا همین یکی، دو سال پیش مهم‌ترین خبری که از آن در رسانه‌ها وجود داشت، تمرین بدون فشنگ تیم بود. یعنی رشته‌ای که حالا یک طلای المپیکی دارد تا همین چند وقت پیش در سطح تمرینات تیم ملی‌اش که بالاترین سطح در اختیار داشتن امکانات در این رشته باید باشد، حتی فشنگ هم نداشت. از چنین سیستمی آیا می‌توان انتظار استعدادیابی داشت؟ جز در موارد معدود و معجزه‌ها و جرقه‌هایی چون جواد فروغی که خودشان بار مسائل را به دوش بکشند و خود را به جهان اثبات کنند.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.