دوشنبه ۲۹ شهریور ۱۴۰۰

چون پرده برافتد، نه تو مانی و نه من

جنگ تیروکمان سنگی با مسلسل!

جنگ تیروکمان سنگی با مسلسل!
میعاد نیک
میعاد نیک خبرنگار

ایران ورزشی: ماه‌های پرطمطراق و روزهای مملو از پروپاگاندا در رأس سیستم مدیریتی ورزش کشور بالاخره با آغاز رسمی بازی‌های المپیک 2020 توکیو آن‌هم پس از یک سال تأخیر سرزده به اتمام رسید تا دیگر فراتر از آن همه هیاهو و جنجال، با چهره واقعی ورزش کشورمان مواجه شویم. تمام آن چیزی که مسئولین عالی‌رتبه ورزش ایران از عمارت خوش بر و روی رشته‌های المپیکی در رسانه‌ها ساخته بودند، در همان هفته اول برگزاری فستیوال پنج‌حلقه فرو ریخت تا چیزی جز تلی از خاکستر باقی نماند از آن همه ادعا. شیوع گسترده ویروس کووید-19 که مهم‌ترین و بزرگ‌ترین رویداد ورزشی سرتاسر جهان را هم با تعویق اجباری مواجه کرد، ناگزیر به تمام رشته‌های ورزشی در همه کشورهای دنیا لطمات بسیاری وارد ساخت اما آنچه مسئولین ورزش کشورمان از کرونا ساخته‌اند و این همه بهانه‌ای که به گردن این پاندمی منحوس می‌اندازند، از درک و صبر خارج شده.

همه‌گیری بیماری کرونا و بروز اختلال‌های سنگین در روند آماده‌سازی ورزشکاران المپیکی امری‌ است غیرقابل اجتناب اما آیا سایر کشورهای حاضر در توکیو هم با مشکلاتی شبیه به کاروان ستارگان ایران‌زمین مواجه هستند؟ افت سطح کیفی و آمادگی تمام المپین‌های حاضر در دهکده بازی‌های 2020 را نمی‌توان انکار کرد اما کرونا با همه اثرات تخریبی‌اش نتوانست به بدیهیات ضربه‌ای وارد سازد.

 مسئولین کاروان اعزامی ورزش ایران به توکیو و سرپرستان تیم‌های المپیکی که عموماً رؤسای فدراسیون‌ها هستند، برای توجیه ناکامی عجیب و غریب خود از دستاویز لکه‌دار و چرکینی به‌نام کرونا بهره می‌جویند اما آیا مسائل رفاهی و امکاناتی به کرونا مربوط می‌شود؟ تیم ملی تیراندازی تفنگ کشورمان تا چند هفته پیش از آغاز رقابت‌های المپیک توکیو حتی از فشنگ استاندارد هم بهره‌مند نبود، قایق‌های استانداردی که با هزاران مشکل و مسأله به ایران اختصاص یافته بود، ماه‌ها در گمرک مرزی خاک خورد، حوضچه یخ ریکاوری در کاروان عریض و طویل المپیکی کشورمان محلی از اعراب نداشت و البته که بانوی تاریخ‌ساز قایقرانی روئینگ ایران هم با حوله یخ خودش را خنک می‌کرد. این مشکلات بدیهی و بدوی تماماً نشان از پاندمی بزرگ‌تری به‌نام سوءمدیریت در ورزش دارند، نه کرونای فلک‌زده!

حکماً شیوع گسترده این بیماری منحوس برای مسئولین ورزش ایران چیزی فراتر از یک موهبت و لطف الهی قلمداد شده، وگرنه چگونه می‌توانستند مشکلات را توجیه کنند؟ مسئولینی که برخی از آنها حتی یک بار هم طعم ورزش حرفه‌ای و مشقت‌های بی‌شمار آن را نچشیده‌اند، زودتر از همه المپین‌ها ساک و چمدان خود را مهیا کردند تا به سفر توریستی و سیاحتی توکیو عازم شوند. ورزشکارانی که به‌رغم دردسرهای عظیم توانستند حایز جواز حضور در معتبرترین رویداد ورزشی دنیا شوند، دستان خود را خالی از اسلحه دیدند و انواع ادوات جنگی را در دست رقبای نامدار. هجدهمین دوره حضور کاروان ورزش ایران در ادوار المپیک باز هم نشان داد که با حلواحلوا گفتن، هیچ دهانی شیرین نخواهد شد. مدیرانی که از فراهم ساختن نخستین نیازهای هر ورزشکار عاجز هستند، سرگرم سفرهای خارجی شده و برای‌شان اصلاً مهم هم نیست که نتیجه المپیک چه خواهد شد؛ دولت تغییر می‌کند و تمام خرابه‌ها برای بعدی‌هاست.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.