جمعه ۲۶ شهریور ۱۴۰۰

آسیب کشتی آزاد ازغفلت ریو 2016 تا توکیو 2020

شکست یا شروع پیروزی؟

شکست یا شروع پیروزی؟

مسابقات کشتی آزاد در المپیک با درخشش خیره کننده آمریکا و روسیه و عدم توفیق برای کشتی ایران در کسب مدال طلا همراه شد. به هر شکل تیم ملی کشتی آزاد با یک مدال نقره و یک برنز به کارش پایان داد که ظاهراً نتیجه خوبی نیست اما واقعاً افراد مطلع و آگاه به کشتی نتیجه‌ای به غیر از این توقع داشتند؟ مسئولان فدراسیون کشتی و کادرفنی تیم ملی هم در نهایت پیش‌بینی کسب سه مدال را داشتند که دو مدال آن قطعی شد.

به گزارش ایران ورزشی؛مسابقات کشتی آزاد در المپیک با درخشش خیره کننده آمریکا و روسیه و عدم توفیق برای کشتی ایران در کسب مدال طلا همراه شد. به هر شکل تیم ملی کشتی آزاد با یک مدال نقره و یک برنز به کارش پایان داد که ظاهراً نتیجه خوبی نیست اما واقعاً افراد مطلع و آگاه به کشتی نتیجه‌ای به غیر از این توقع داشتند؟ مسئولان فدراسیون کشتی و کادرفنی تیم ملی هم در نهایت پیش‌بینی کسب سه مدال را داشتند که دو مدال آن قطعی شد. این تیم در شش وزن راهی المپیک شده بود اما فقط دو مدال کسب کرد که همین هم باعث شده تا انتقادات زیادی از این تیم شود. بحث‌هایی مانند ضعف قوای جسمانی و مشکل بدنسازی در تیم و حتی اشتباه در کوچینگ از موضوعاتی بود که در این چند روز بارها از سوی برخی مطرح شده اما به نظر می‌رسد که باید با واقعیت‌های بیشتر کشتی آزاد هم روبه‌رو شد.
یکی از موضوعات مهم این بود که در اغلب اوزان آزادکاران به رقبایی باختند که از خودشان برتر بودند. رضا اطری یک بار به زائور اوگوئف باخت که دو طلای جهان را دارد و در این دوره هم طلای المپیک را گرفت. در رده‌بندی هم به توماس گیلمان از آمریکا باخت که دارنده مدال نقره جهان بود. حالا رضا اطری که در ایران بهترین است چه عنوانی دارد؟
مرتضی قیاسی به باجرانگ هندی باخت که نقره جهان را داشت اما قیاسی حتی حضور در مسابقات جهانی را تجربه نکرده است. البته او هم خروجی انتخابی است. در وزن 74 کیلوگرم، مصطفی حسین خانی به کایل دایک باخت که دو بار قهرمان جهان شده بود و در این دوره هم به مدال برنز رسید. حسین‌خانی اما سال‌هاست که در ایران همه را می‌برد و در مسابقات بین‌المللی هم به همه می‌بازد. کادر فنی چطور می‌تواند از یک بازنده محض یک قهرمان بسازد؟
در وزن 86 کیلوگرم حسن یزدانی به دیوید تیلور باخت اما نه به آن شکلی که دو بار با رسول خادم باخته بود. این بار کاملاً هوشمندانه و دقیق کشتی گرفت و شاید اگر اشتباه داوران و اتفاقات عجیب و غریب آخر مسابقه نبود، او طلایی بود. در وزن 97 کیلوگرم محمد حسین محمدیان به دارنده مدال برنز جهان باخت که شاید یکی از بدترین باخت‌ها بود. چرا که محمد حسین هم مدال برنز را داشت و اگر توانایی خودش را ارائه می‌کرد، هرگز این نتیجه رقم نمی‌خورد. در وزن 125 کیلوگرم هم امیر حسین زارع به قهرمان جهان و دارنده برنز المپیک ریو باخت که در این دوره هم به مدال نقره رسید اما زارع حتی سابقه حضور در مسابقات جهانی بزرگسالان را هم ندارد. البته کشتی‌گیر آمریکایی، هم سن زارع بود و برای اولین بار هم آمد و مدال طلا را کسب کرد. بنابراین این تیم به کمتر از خودش نباخت، هر چند که باید به نحوی کار کرد که به اینها هم نباید باخت.
سطح فنی کشتی ایران افت کرده و واقعاً نه می‌توان انکارش کرد و نه می‌توان در یک سال و یا دو سال برطرفش کرد. حالا می‌خواهد با همین کادرفنی باشد و یا با هر مربی دیگری. نیاز به یک برنامه‌ریزی بلند مدت است و تا آن زمان هم نمی‌توان معجزه کرد. بهتر از رسول خادم در عرصه مربیگری شاید نباشد اما او هم در عرصه مربیگری کم آورد. بنابراین باید به مشکلات ریشه‌ای توجه کرد و برای رفع آنها چاره‌ای پیدا کرد.
نتایج مسابقات جهانی 2017، 2018 و 2019 به وضوح نشان می‌دهد که در این المپیک چه اتفاقی رخ داده است. آمریکا در سال 2017 از نظر ارزش مدال قهرمان جهان شد و در سال‌های 2018 و 2019 هم دوم شد. روسیه سال 2017 ششم شد و در سال‌های 2018 و 2019 رده نخست را به خودش اختصاص داد. کشتی ایران آن موقع کجا بود؟ 2017 پنجم، 2018 سیزدهم و 2019 چهارم و نتیجه این المپیک هم نتیجه همان کار کردن است. البته باید این را هم اضافه کرد که کشتی ایران آن موقع درگیر حواشی مختلف از جمله برگزار شدن یا نشدن انتخابی و یا ماجراهای بیهوده روبه‌رو شدن یا نشدن با رژیم صهیونیستی و بعد هم که استعفای رسول خادم و یک سال سردرگمی کشتی و از دست رفتن زمان برای مهیا شدن برای المپیک توکیو بود.
کشتی ایران نسبت به دهه‌های گذشته افت فاحشی داشته و این نیاز به کار کردن دارد. با کار کردن یک نفر و دو نفر هم نمی‌شود، درستش کرد. ایده کم کردن زمان اردوهای تیم ملی معلوم نیست بر اساس چه چیزی پیدا شده اما واقعیت این است که باشگاهی در ایران نمانده که بتوان ملی‌پوشان را به آنجا فرستاد. برای رسیدن به ایده نیاز است اول باشگاه‌ها را دوباره احیا کرد. باشگاه‌هایی که برای حضور در لیگ برتر و پر کردن جیب برخی احیا می‌شوند؛ برای این کار کافی نیستند. برای همطراز شدن با کشتی دنیا شاید بهترین راه همان روشی باشد که حد فاصل سال‌های 2008 تا 2012 انجام شد. البته در بلند مدت و با احیای باشگاه‌ها در سراسر کشور و فعال شدن کشتی شاید به سپردن کشتی‌گیران به باشگاه‌ها اطمینان کرد اما الان حتماً به بیراهه می‌رود.
کشتی که باید بعد از بازی‌های 2016 ریو با شناسایی نقاط ضعفش برای این المپیک استارت می‌زد، وارد داستان‌های عجیبی شد و نمی‌توان زمان‌های از دست رفته را به این سرعت جبران کرد. کشتی برای رسیدن به موفقیت در المپیک نیاز به 4 سال کار با برنامه دارد. هر کسی مربی بود باید اختیار و آرامش داشته باشد و 4 سال کار کند تا با حاصل زحماتش روبه‌رو شود. بعید است در دنیا کشوری باشد که به اندازه ایران تغییرات داشته باشد. در ایران همه توقع دارند که سرمربی باشند حتی با سابقه کار کردن در لیگ یا کار کردن در حد استان اما در روسیه و آمریکا هم چنین است؟ آنجا رئیس فدراسیون هم نمی‌تواند در کار سرمربی دخالت کند چه رسد به اینکه افراد پایین دستی بخواهند درباره برنامه‌های کادر فنی نظر بدهند. کشتی ایران در این سال‌های اخیر مدام در حال تغییر بوده و این تغییرات یا در کادر فنی است و یا در مدیریت فدراسیون که البته مداوم به کشتی آسیب می‌زند. توجه به تیم‌های پایه هم باید از حالت شعار خارج شود و هدفمند کار شود.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.