جمعه ۲۶ شهریور ۱۴۰۰

اگر مدال نمی‌گرفتم هزار تومان هم گیرم نمی‌آمد

پاپی: فشار روانی ورزشکاران را به هم می‌ریزد

پاپی: فشار روانی ورزشکاران را به هم می‌ریزد
محسن وظیفه
محسن وظیفه خبرنگار اعزامی به توکیو

حضور نخبه‌‌ها و ستاره‌ها در بازی‌‌های پارالمپیک است که این مسابقات را تماشایی می‌کند. استعدادی مثل امان‌الله پاپی که برای رسیدن به مدال طلای پارالمپیک باید رکورد ورزشکار برزیلی که رکورددار جهان بود را می‌زد و این کار را هم کرد تا ثابت کند برای ورزشکاران پارالمپیکی واژه «نمی‌شود» جایی ندارد.

به گزارش ایران ورزشی؛ حضور نخبه‌‌ها و ستاره‌ها در بازی‌‌های پارالمپیک است که این مسابقات را تماشایی می‌کند. استعدادی مثل امان‌الله پاپی که برای رسیدن به مدال طلای پارالمپیک باید رکورد ورزشکار برزیلی که رکورددار جهان بود را می‌زد و این کار را هم کرد تا ثابت کند برای ورزشکاران پارالمپیکی واژه «نمی‌شود» جایی ندارد. رکورد پارالمپیک را هم جا‌به‌جا کرد تا در یک قدمی مدال طلا باشد اما در آخرین حرکت رقیبش با یک پرتاب استثنایی توانست از رکورد او رد شود و مدال طلا را هم بگیرد. او مدال طلا را از دست داد اما وقتی که ایستاد و برای رقیبش که مدال طلا را در آخرین لحظه از چنگ او خارج کرده بود، دست زد نشان داد که روح بزرگی دارد و برایش فقط مدال مهم نیست. حالا هم با شجاعت می‌گوید: «نوش جانش طلا گرفت مبارکش باشد. حتماً بیشتر و بهتر از من کار کرده است.»

مسابقات پرتاب نیزه پارادو و میدانی چقدر مهم و زیبا شد.
خیلی خوب بود. خوشحالم که به مدال نقره رسیدم و مطمئن هستم خانواده هم خوشحال شدند و همین برایم مهم‌ترین چیزی است که وجود دارد.
در این مسابقه چند بار رکورد شکست. دو بار رکورد پارالمپیک و یک بار هم رکورد جهان؛ کمتر مسابقه‌ای است که تا این اندازه زیبا و هیجان‌انگیز باشد.
سطح مسابقات خیلی بالا بود. حریفم برزیلی و رکورددار جهان بود. در بازی‌‌های آسیایی رکورد دنیا را زدم اما بعد در مسابقات جهانی این ورزشکار برزیلی آمد و رکورد من را شکست و اینجا هم من رکوردش را شکستم اگر چه خیلی پایدار نماند.
طلا را به یک ایرانی مقیم آذربایجان دادی و تشویقش هم کردی.
نوش جانش. با هم رفیق هستیم و خوشحال شدم که طلا گرفت.
ارتباط دارید؟
بله. در پارالمپیک لندن سه ایرانی بودیم که با هم روی سکو رفتیم. من و حیدری دو نفری کنار هم ایستادیم. در ریو هم بعد از خالوندی به مدال نقره رسیده بود. این دوره هم آمد و برای آذربایجان طلا گرفت.
فکرش را نمی‌کردی بیاید و به طلا برسد؟
اصلاً. دو ماه پیش در مسابقات قهرمانی اروپا 43 متر پرتاب کرده بود و تصورم این بود که نمی‌تواند بالای 47 یا 48 متر پرتاب کند. اگر در ایران بود با 43 متر اصلاً به تیم ملی نمی‌رسید و انتخاب نمی شد. انتخابی در ایران زیر 47 متر معنی ندارد. وقتی از رکورد پرتابگر برزیل رد شدم، مطمئن بودم که طلا می‌‌گیرم اما رکورد 54 متر را ثبت کرد.
حسرت نخوردی بعد از اینکه طلا را از دست دادی؟
داشتیم با چند قهرمان در رویدادی مهم به نام پارالمپیک مسابقه می‌دادیم و معلوم بود که هر اتفاقی ممکن است رخ بدهد. در پارالمپیک ریو 2016 با رکورد 46 متر طلا گرفتند اما اینجا ورزشکاری 47 متر پرتاب کرد و چهارم شد. این نشان‌دهنده سطح مسابقات است.
ولی می‌شد که به طلا برسی.
واقعاً خوب بودم. خیلی خوب تمرین کرده بودم و برای اینکه به این بازی‌‌ها بیایم رکورد دنیا را در اردوی کیش زدم. شرایط فوق‌العاده خوبی داشتم ولی حالا مدال طلا نشد.
چرا حیدری توانست این همه در آذربایجان رشد کند و مدال طلا را بگیرد؟
ببینید بیشتر مسائل روحی روانی تأثیرگذار است. من تحت فشار بودم. خیلی هم تحت فشار بودم و همین در عملکردم تأثیرگذار است.
چه فشاری؟
خب اگر مدال نمی‌گرفتم یک هزار تومانی هم به من نمی‌دادند. برای مسابقات جهانی نزدیک به 100 میلیون تومان پاداش گرفتم و همه آن را خرج کردم تا به توکیو برسم. البته موضوعات مهم‌تر از این هم وجود دارد اما واقعاً فشار روانی ورزشکاران را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
چه موضوعاتی؟
در اردوی تیم ملی یا در مسابقات داخلی وقتی پرتاب انجام می‌دادم از 6 پرتاب 5 پرتاب را مربیان و داوران داخلی خطا می‌گرفتند. چرا اینجا حتی یک پرتابم خطا نشد؟
شاید نمی‌خواستند ضعفی وجود داشته باشد؟
تازه‌کار که نیستم. من کلی مسابقه دادم. از بازی‌‌های پاراآسیایی تا پارالمپیک و حتی رقابت‌‌های قهرمانی جهان حضور داشتم اما مربیان تیم ملی قاطعانه می‌گفتند که در توکیو هم خطا می‌کنی!
اینها که خوب نیست!
اصلاً خوب نیست. به لحاظ ذهنی به هم ریخته بودم.
در گذشته گلایه از نیزه وجود داشت، برطرف شده؟
بله خوشبختانه نیزه‌‌های جدید به ورزشکاران داده شد و همین‌جا هم با این نیزه‌‌ها پرتاب کردم. خیلی اوضاع خوب است. خدا را شکر کمیته ملی پارالمپیک و فدراسیون جانبازان هر کاری که توانستند انجام دادند و از آنها باید تشکر کنم. البته مشکلاتی هست اما به کمیته و فدراسیون ربط ندارد چون واقعاً هر چه در توان داشتند رو کردند.
مدال نقره پارالمپیک را گرفتی و حالا باید برای دوره بعد و بازی‌‌های آسیایی سال آینده برنامه‌ریزی کنی.
حتماً می‌خواهم با قدرت بیایم. اینجا طلا پرید اما می‌روم و بیشتر تمرین می‌کنم که طلا بگیرم.
دوره قبل هم حیدری نقره گرفته بود، امسال رفت آذربایجان. از این برنامه‌‌ها نداری؟
زندگی سخت شده اما جایی نمی‌روم. در مملکتم هستم و می‌مانم. آنها هم که رفتند، دلشان در ایران است. جسمشان رفته وگرنه عشق و محبتشان به ایران سرجای خود هست. وقتی زندگی نگذرد طرف مجبور است از این تصمیم‌‌ها بگیرد. حیدری الان قهرمان پارالمپیک است اما اگر در ایران بود اصلاً به مسابقات نمی‌آمد.
یک میلیارد تومان پاداش نقره است، چه می‌کنی؟
خانه می‌خرم
این همه مدال گرفتی. مگر پاداش نداده‌اند که الان خانه نداری؟
در حد صد میلیون پاداش برای جهانی گرفتم. این صد میلیون تومان به اضافه همه حقوق‌‌هایی که گرفتم خرج آماده‌سازی حضور در توکیو شد. البته باز هم تأکید می‌کنم کمیته و فدراسیون واقعاً هر چه در توان داشتند گذاشتند و هیچ گلایه از آنها ندارم اما واقعاً هزینه زندگی بالا رفته و نه تنها ما بلکه مردم هم در مشکلات هستند.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.