پنج شنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰

انتقال از حمله به دفاع، ضعف بزرگ عراق

انتقال از حمله به دفاع، ضعف بزرگ عراق
جهانیار محبی
جهانیار محبی خبرنگار

عراق در بحرین و چهار دیداری که انجام داد، از دو استراتژی متفاوت استفاده کرد. مقابل تیم‌هایی که برابر بودند، سعی کردند از سیستم چهار دفاعه استفاده کنند. آنها استفاده از روش‌هایی چون 1-4-1-4 و 2-4-4 را تا حدودی شبیه ایران در دستور کار قرار دادند. اما برابر تیم‌هایی مانند ایران که بازی برای‌شان حساس بود، از سه مدافع استفاده کردند و البته پیستون‌های کناری هم بیشتر در دفاع مشارکت داشتند تا حمله.

ایران ورزشی/عراق در بحرین و چهار دیداری که انجام داد، از دو استراتژی متفاوت استفاده کرد. مقابل تیم‌هایی که برابر بودند، سعی کردند از سیستم چهار دفاعه استفاده کنند.
آنها استفاده از روش‌هایی چون 1-4-1-4 و 2-4-4 را تا حدودی شبیه ایران در دستور کار قرار دادند. اما برابر تیم‌هایی مانند ایران که بازی برای‌شان حساس بود، از سه مدافع استفاده کردند و البته پیستون‌های کناری هم بیشتر در دفاع مشارکت داشتند تا حمله.
روش بازی عراق برابر ایران و البته بحرین، 2-3-5 و 1-4-5 بود، مثل سوریه که مقابل ایران با چنین روشی وارد زمین شد. تیم‌های عربی اغلب مقابل تیم‌هایی که از آنها برتر هستند، سعی می‌کنند با یک روش واحد و شبیه به هم بازی کنند.
عراق از نظر انفرادی تیم قدرتمندی است و بازیکنانش هم شباهت بسیاری به بازیکنان ایران دارند. هم از لحاظ فیزیکی و هم از نظر تکنیکی اما فکر می‌کنم یک تفاوت بین تیم ملی ما و رقبایی چون عراق و سوریه وجود دارد و آن تاکتیک‌پذیری است. بازیکنان عراق، آن درک تاکتیکی که بازیکنان ایران دارند را ندارند.
در بحرین و همچنین دیدار تدارکاتی برابر نپال که از این تیم دیدم، حریف توانست خیلی ساده و با یکی دو پاس، پشت دفاع عراق را مورد هدف قرار دهد و به گل هم برسد. مشکلی که عراق دارد این است که وقتی می‌خواهد در زمین خودش متراکم دفاع کند، بین خطوط دفاعی‌اش فضای بسیاری وجود دارد و بازیکنان تیم ملی ایران خیلی راحت می‌توانند آنجا باشند، توپ بگیرند، مثلث تشکیل بدهند و موقعیت ایجاد کنند که این مسأله کار را برای عراق سخت خواهد کرد.
فکر نمی‌کنم حتی با وجود مربی جدید و انجام بازی تدارکاتی، این تیم بتواند در کوتاه‌مدت این نقطه ضعف بزرگ خود را برطرف کند. یک مشکل بزرگ دیگر که عراق با آن دست و پنجه نرم می‌کند و من در پنج، شش بازی اخیر دیده‌ام، این است که خیلی ساده و زمانی که توپ را از دست می‌دهند، تیم حریف می‌تواند ضدحمله تدارک ببیند و دروازه آنها را تهدید کند. آنها نمی‌توانند ضدحمله رقبا را به تأحیر بیندازند و بر همین اساس موقعیت‌های بسیاری روی دروازه آنها به وجود می‌آید. وقتی یک تیم در دفاع متمرکز بوده، فضای زیادی بین خطوط تدافعی‌اش وجود دارد و البته انتقال از حمله به دفاع و برعکس را به خوبی انجام نمی‌دهد، یک جا مجازات می‌شود و باعث خواهد شد تا تیم حریف موقعیت‌های خطرناک ایجاد کند و به گل برسد. حضور مهاجمان آماده و باتجربه‌ در ترکیب تیم ملی می‌تواند مقابل عراق یک نکته مثبت برای ما محسوب شود.
عراق البته از لحاظ انفرادی بازیکنان خوبی در اختیار دارد. بخصوص بشار رسن که نقش بازیساز را برعهده دارد و هماهنگی‌اش با مهاجم نوک تیم ملی عراق بالا است. استراتژی کلی عراق هم این است که از وجود بشار استفاده کند، در عمق نفوذ‌هایی تدارک ببیند، گاهی بازی را به کناره‌ها ببرد و با ارسال‌های خطرناک به دروازه حریفان برسد. البته عراق شوتزنی از پشت محوطه جریمه را هم در دستور کار دارد تا در شرایطی که بازی گره خورده بتواند به دروازه حریفان برسد.
عراق به صورت کلی تیم منسجمی است اما مانند سوریه نمی‌تواند سورپرایزی برای ما داشته باشد. من فکر نمی‌کنم گروه ایران نسبت به گروه دیگر، آسان‌تر باشد.  شاید تیم‌های حاضر در گروه ما شرایط متفاوتی داشته باشند اما با توجه به اینکه بارها با آنها مواجه شده و شکست‌شان داده‌ایم، این مسأله می‌تواند از نظر روحی وضعیت مطلوبی برای تیم ملی رقم بزند.  اغلب تیم‌های گروه ما در منطقه خودمان هستند و تیم ملی به جز یک مورد، نباید با پروازهای طولانی به کشور دیگری برود و این می‌تواند نکته مثبت دیگری برای موفقیت ایران باشد.  ضمن اینکه با توجه به بازیکنانی که در تیم ملی حضور دارند و البته کادرفنی که دست نخورده، شانس بالایی داریم که عراق را ببریم و در ادامه به جام جهانی صعود کنیم.
در این بین باید بازی‌های تدارکاتی بیشتری در نظر بگیریم تا بازیکنان هماهنگ‌تر شوند و حریفان را یکی پس از دیگری شکست بدهند.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.