دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰

سیامک نعمتی یا مهدی شیری؟

بحث خطیر «درجه اول» نبودن!

بحث خطیر «درجه اول» نبودن!
وصال روحانی
وصال روحانی خبرنگار

سیامک نعمتی یا مهدی شیری؟ این سؤالی است که خیلی‌ها از پرسپولیس درخصوص ایستادن یکی از آنها در پست مدافع راست این تیم می‌کنند. در دو سه فصل اخیر چه در زمان‌هایی که شیری مصدوم و یا به هر دلیل دیگری غایب بوده، بارها مربیان سرخ‌های تهرانی از نعمتی در این پست سود جسته‌اند و نظر اکثریت این است که اگر نعمتی طی این حضورها در این پست بهتر از شیری ظاهر نشده باشد قدر مسلم اینکه ضعیف‌تر هم عمل نکرده است.

به گزارش ایران ورزشی؛سیامک نعمتی یا مهدی شیری؟ این سؤالی است که خیلی‌ها از پرسپولیس درخصوص ایستادن یکی از آنها در پست مدافع راست این تیم می‌کنند. در دو سه فصل اخیر چه در زمان‌هایی که شیری مصدوم و یا به هر دلیل دیگری غایب بوده، بارها مربیان سرخ‌های تهرانی از نعمتی در این پست سود جسته‌اند و نظر اکثریت این است که اگر نعمتی طی این حضورها در این پست بهتر از شیری ظاهر نشده باشد قدر مسلم اینکه ضعیف‌تر هم عمل نکرده است. این در حالی است که نعمتی در اصل و در ابتدا در پست هافبک راست و یا هافبک تهاجمی توی چشم‌ها بوده و چه در پیکان که تیم قبلی‌اش بود و چه در پرسپولیس که در چهار فصل اخیر عضویت آن را داشته در این پست بهترین بازی‌هایش را ارائه داده و هم گل ساخته و هم گل زده است. شیری هم از پیکان به جمع سرخ‌های تهرانی آمد اما انتقال او یک سال دیرتر از کوچ مشابه نعمتی و با این هدف شکل گرفت که در پست پیستون راست جای رامین رضاییان را بگیرد که از چشم‌های برانکو ایوانکوویچ سرمربی وقت و کروات قرمزها افتاده و به تیم‌های خارجی کوچ کرده بود.

دور از اندازه‌های لازم
آنچه شیری طی سه فصل گذشته در تیم فوتبال پرسپولیس ارائه داده به گونه‌ای تقویت کننده ایده استفاده هر چه بیشتر فردی دیگر برای این پست بوده و طبعاً نعمتی انتخاب نخست برای این جایگزینی بوده است. اگر نعمتی جانشین اصلی او تلقی  شده اولاً به این سبب بوده که پست تخصصی‌اش چندان دور از پست مدافع راست نفوذی نیست و از قضا مکمل و بهترین عامل همراهی برای آن به حساب می‌آید و ثانیاً نعمتی در این جابه‌جایی‌ها آنقدر موفق نشان داده که نه برانکو شروع کننده روند جایگزینی‌های اضطراری نعمتی و نه کالدرون و گل محمدی که این پروسه را استمرار بخشیدند، هیچ ‌یک به این نتیجه نرسیدند که بهتر است فرد دیگری را برای جانشینی شیری بیابند. شیری هم با بازی‌هایی که اغلب متوسط و فاقد ویژگی‌های چشمگیر بوده عملاً و خلاف میلش روند استفاده گاه به گاه مربیان تیم از فردی دیگر و به واقع نعمتی را به جای خود تقویت و تشویق کرده است. او بازیکن زحمتکش دونده و صدیقی است اما سانترهای جالبی ندارد در حالی که سانترهای دقیق و مؤثر و پایه‌گذار گل از نیازها و مشخصه‌های مهم یک پیستون راست است. در میزان تلاش شیری هم تردیدی وجود ندارد اما تلاش صرف و دوندگی فراوان سلاح‌هایی کافی برای بازی در اندازه‌های تیمی بزرگ مثل پرسپولیس نیست.

«او» را سرزنش نکنیم
شاید بی‌رحمانه جلوه کند که بگوییم شیری از معمولی‌ترین مدافعان راست سرخ‌های تهرانی در سال‌های معاصر بوده اما واقعیت امر این است که لفظ «متوسط» برای توصیف او کلمه نامنصفانه‌ای نیست و شیری به ندرت توانسته است کیفیت برتر برخی مدافعان راست نفوذی و پیستون‌های راست سابق پرسپولیس را تکرار کند و یکی از آنها همان رضاییان است که پیش‌تر نامش آمد و سایرین طبق ترتیب و اولویت زمانی (و از گذشته نزدیک به گذشته دور) صادق محرمی، مهدی و هادی مهدوی کیا، سعید نعیم‌‌آبادی، حسن خان محمدی، محمد دادکان و البته ابراهیم آشتیانی فقید بوده‌اند. به آنها بیفزایید اسماعیل حاج رحیمی پور و مرحوم حمید جاسمیان را تا عمق و حجم استعدادها در پرسپولیس در این پست خاص مشخص‌تر شود و زنده‌یاد علی انصاریان هم بنا به ضرورت‌ها و در یک دفاع سه نفره شناور بارها در این پست بازی کرد و در سال‌های اخیر از کنعانی‌زادگان و خلیل‌زاده هم در موقعیت‌هایی مشابه استفاده شده و پیش از آنها خانزاده هم در پیستون راست قرار گرفته بود. شیری با دنیایی از انگیزه و انرژی همیشه کوشیده است در پیستون راست پرسپولیس مفید واقع شود و در چرخه بازی تیمش سهم لازم را داشته باشد اما واقعیت امر این است که او به سطح هیچ‌یک از مدافعان راست نرسیده است که اسم‌شان در سطور قبلی آمد و اگر نام‌های نعیم سعداوی و پژمان جمشیدی را نیز به خاطر آوریم و یادآوری کنیم که آنها هم چند سال مدافع راست نفوذی و یا پیستون راست قرمزها بودند، مشخص‌تر می‌شود که وظیفه شیری برای برابری با پیستون راست‌های کارساز قبلی پرسپولیس چقدر سخت بوده و نباید او را بابت پیروز نشدن در این تلاش سرزنش کرد.

چاره‌ای جز پیشرفت نیست
هنوز که هنوز است پنالتی عجیب و بیهوده‌ای که شیری در نیمه دوم بازی فینال لیگ قهرمانان آسیای 2020 با حرکتی مانند آبشارزن‌ها در ورزش والیبال به ژاپنی‌ها داد و باعث شکست 1-2 قرمزها برابر این رقیب شد در اذهان رژه می‌رود اما آن اتفاق تنها مبنای تشخیص میزان صلاحیت وی نیست و آنچه این امر را دچار تردید و جایگاه او را در ترکیب ثابت قرمزها دستخوش چالش می‌کند، این است که هیچ ویژگی فراتر از معمول و فوق‌العاده‌ای در بازی شیری و نحوه کار او مشاهده نمی‌شود و او در اکثر روزها کار مهم و سرنوشت‌سازی انجام نمی‌دهد و مجری یک بازی معمولی و فاقد نبوغ و بدون بهره‌وری از حس غافلگیری برای رقبا است. برای بازی در تیم‌هایی مثل پرسپولیس و فیکس تلقی شدن در آنها باید قدری اعجاز داشت و کارهای بزرگ انجام داد و فراتر از روندهای معمول بازی کرد و به تیم چیزهایی را بخشید که برای حریفان غیرقابل پیش‌بینی باشد. شیری این چنین نبوده است و در نتیجه بدیهی نشان می‌دهد که در برخی روزها مربیان از نعمتی که بازی او غافلگیرکننده‌تر و قدری کلاس بالاتر است در پست پیستون راست بهره گیرند. قرارداد شیری با قرمزها اخیراً به مدت دو سال تمدید شده است اما او باید هر چه سریع‌تر چیزهایی را به بازی و نحوه کارش بیفزاید که پای سایرین را از پست اختصاصی وی دور نگه دارد وگرنه دیر یا زود نیمکت‌نشینی‌های وی بیشتر و بیشتر و قطع همکاری دو طرف اجتناب‌ناپذیرتر خواهد شد و شیری به واقع چوب درجه اول نبودن خود را خواهد خورد و خطیر و سرنوشت‌ساز بودن این مسأله را با تمام وجود حس خواهد کرد.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.