دوشنبه ۱۵ آذر ۱۴۰۰

بنی‌نصرت: کشتی پهلوانی در ایران از بین رفته

پهلوان شدن هفت ساله صادق‌زاده نقطه ضعف این ورزش است

پهلوان شدن هفت ساله صادق‌زاده نقطه ضعف این ورزش است
ناصر انصافی مقدم
ناصر انصافی مقدم خبرنگار

مسابقه‌های کشتی پهلوانی قهرمانی ایران در سال 1400 در سالن 12 هزار نفری ورزشگاه آزادی تهران برگزار شد و هفتمین پهلوانی متوالی جابر صادق‌زاده کشتی‌گیر سنگین وزن مازندرانی در دسته بی‌وزن برای هفتمین سال را در پی داشت و مثل هر سال بدون حضور بزرگان و ملی‌پوشان کشتی در هر شش وزن و همچنین بدون حضور تماشاگران کشتی برگزار شد.

به گزارش ایران ورزشی؛ مسابقه‌های کشتی پهلوانی قهرمانی ایران در سال 1400 در سالن 12 هزار نفری ورزشگاه آزادی تهران برگزار شد و هفتمین پهلوانی متوالی جابر صادق‌زاده کشتی‌گیر سنگین وزن مازندرانی در دسته بی‌وزن برای هفتمین سال را در پی داشت و مثل هر سال بدون حضور بزرگان و ملی‌پوشان کشتی در هر شش وزن و همچنین بدون حضور تماشاگران کشتی برگزار شد. پهلوان «ایوب بنی نصرت» پهلوان ایران در سال‌های گذشته؛ عضو اسبق تیم ملی کشتی آزاد ایران در وزن‌های 90 و 100 کیلوگرم و دارنده مدال طلای سنگین وزن آسیا در سال 1993 در اولان باتور مغولستان یکی از اعضای کمیته فنی مسابقات بود. او به عنوان یک فرد قدیمی در این رقابت‌ها حالا انتقادی به نحوه برگزاری مسابقات دارد. او معتقد است که کشتی پهلوانی در ایران از بین رفته است.

آقای بنی نصرت؛ به عنوان عضو کمیته فنی، سطح فنی و کمی و کیفی مسابقه‌های کشتی پهلوانی ایران را چگونه دیدید؟
به نظر من اصلاً رضایتبخش نبود، در واقع کشتی پهلوانی در ایران سال‌هاست که نابود شده؛ همین که کشتی‌گیری برای هفتمین سال پی در پی به مقام پهلوانی ایران می‌رسد نشان می‌دهد که کشتی‌گیران مطرحی در این مسابقه‌ها حضور نداشتند؛ این موضوع فقط به مسابقه‌های امسال مربوط نمی‌شود بلکه سال‌هاست که کشتی پهلوانی این شرایط را پیدا کرده و خالی از کشتی‌گیران مطرح و قهرمانان بنام و اسم و رسم‌دار شده است؛ جابر صادق‌زاده که هفت سال است پهلوان ایران می‌شود و لقب «پهلوان باشی» را مثل پهلوان «علیرضا سلیمانی» گرفته، حتی برای یک بار هم به عضویت تیم ملی کشتی آزاد ایران در نیامده است. در حالی‌که او در رده‌های سنی نوجوانان و جوانان و حتی بزرگسالان کشتی آزاد، مدال‌های زیادی از مسابقه‌های بین‌المللی دارد ولی به کشتی آزاد به هر دلیلی نتوانست ادامه دهد و فقط به سمت کشتی پهلوانی روی آورد در حالی‌که در سال‌های گذشته کشتی‌گیرانی به مقام پهلوانی ایران می‌رسیدند که در واقع عضو تیم ملی کشتی آزاد ایران بودند؛ زیاد به گذشته دور اشاره نمی‌کنیم ولی در 30 و 35 سال اخیر می‌توان از پهلوانان و قهرمانانی چون رضا سوخته‌سرایی، علیرضا سلیمانی، محمدحسن محبی، محمدرضا توپچی، فردین معصومی و خود حقیر نام برد که هم کشتی آزاد می‌گرفتیم و هم کشتی پهلوانی؛ واقعیت امر این است که کشتی پهلوانی چندین سال است که خالی از کشتی‌گیران نامدار و ملی‌پوش ایران شده است.
مشکل اصلی این مسأله از کجا سرچشمه می‌گیرد؟
از آنجا که به کشتی پهلوانی و فدراسیون زورخانه‌ای که متولی اصلی برگزاری است، توجهی نمی‌شود و همه توجهات به سمت فدراسیون بین‌المللی ورزش زورخانه‌ای که یک فدراسیون خصوصی و من درآوردی است و فردی غیرورزشی به نام محسن مهرعلیزاده در راس آن قرار دارد، متمرکز شده. در همین مسابقه‌های کشتی پهلوانی اخیر من شاهد و ناظر نارضایتی همان تعداد محدود شرکت کنندگان از نظر خوابگاه و تغذیه آنها بودم؛ آنها خوابگاه و غذای درست و حسابی نداشتند.
برای فدراسیون ورزش زورخانه‌ای و کشتی پهلوانی در داخل ایران هزینه‌ای نمی‌شود اما متأسفانه فدراسیونی به نام فدراسیون بین‌المللی کشتی پهلوانی و ورزش زوخانه‌ای هزینه هنگفتی در خارج از کشور می‌کند و حتی دارای ردیف بودجه هم هست. این فدراسیون «من درآوردی» حتی شلوار کشتی پهلوانی و ورزش زورخانه‌ای و وسایل این ورزش مثل میل، سنگ و کباده به کشورهای خارجی می‌فرستد که اصلاً به درد خارجی‌ها نمی‌خورد و آنها چیزی از این ورزش سر در نمی‌آورند. به نظر من آقای باران چشمه که به تازگی مسئولیت فدراسیون ورزش زورخانه‌ای را قبول کرده، انسانی سالم و دلسوز است که باید مورد حمایت و پشتیبانی وزارت ورزش قرار گیرد؛ او اصلاً مقصر نیست. مشکل به فدراسیون بین‌المللی کشتی پهلوانی و ورزش زورخانه‌ای مربوط می‌شود که برای خود ردیف بودجه دارد و این بودجه از سوی نمایندگان مجلس تصویب می‌شود.
از صحبت‌های شما می‌توان اینطور نتیجه گرفت که فدراسیون بین‌المللی کشتی پهلوانی و ورزش زورخانه‌ای حق فدراسیون داخلی را پایمال کرده است.
همینطور است؛ محسن مهرعلیزاده در کشورهای خارجی از جمله تاجیکستان زورخانه‌هایی احداث کرده که مثل آن را نمی‌توان در خود ایران پیدا کرد یا اینکه شلوار کشتی پهلوانی و ورزش زورخانه‌ای و وسایل این ورزش را به کشورهای خارجی مثل بلاروس، هند، نپال و چندین کشور آفریقایی داده که آنها طرز استفاده از آن را حتی بلد نیستند. جوری که حتی متأسفانه زنان و دختران خارجی هم شلوار کشتی پهلوانی کشورمان را به پا می‌کنند! اصلاً در قرن بیست و یکم استفاده از وسایلی چون میل، کباده و سنگ و تخته شنو که مربوط به دوره سامانیان است برای خارجی‌ها چه مفهوم و ارزشی دارد و اصلاً خریداری دارد؟ فقط هزینه بیهوده و بدون هدف صرف این ورزش می‌شود در حالی‌که باید این ردیف بودجه صرف هزینه‌های فدراسیون داخلی فدراسیون کشتی پهلوانی و زورخانه‌ای شود. سال 1397 مهرعلیزاده مسابقه‌های آسیایی ورزش زورخانه‌ای را در تبریز برگزار کرد و در حالی‌که پرچم 30 کشور در سالن نصب شده بود اما تعداد ورزشکاران شرکت کننده به عدد 30 هم نمی‌رسید!
پهلوان بنی نصرت؛ در زمان ریاست رسول خادم در فدراسیون کشتی، فدراسیون کشتی متولی برگزاری مسابقه‌های کشتی پهلوانی در داخل و خارج ایران بود اما ظاهراً حالا کاری انجام نمی‌شود!
با رفتن رسول خادم همه چیز به هم خورد و دوباره به سر جای قبلی خود برگشت؛ الان علیرضا حیدری کجا هست؟ او اصلاً در کشتی پهلوانی نیست. من در زمان ریاست رسول خادم سرمربی تیم ملی کشتی پهلوانی ایران بودم و به سفرهای لهستان و بلاروس هم رفتم و در آنجا چیزهایی در کشتی پهلوانی که مسبب آن محسن مهرعلیزاده بود به چشم خود دیدم که بسیار ناراحت کننده بود. ما در بلاروس و همزمان با رقابت‌های بین‌المللی جام مدوید و بلافاصله در پایان این رقابت‌ها در شهر مینسک، مسابقه‌های کشتی پهلوانی قهرمانی جهان را برگزار کردیم؛ خود رسول خادم هم بود، ناگهان سالن خالی از تماشاگر شد و من و رسول خادم ماندیم و چند کشتی‌گیر داخلی و خارجی! به نظر شما این برای کشتی پهلوانی ایران، عیب و عار و ایراد نیست و باعث کسر شأن و جایگاه کشتی ملی ما نمی‌شود؟ مهرعلیزاده سال 98 مسابقه‌هایی را مثلاً به نام مسابقه‌های جهانی کشتی پهلوانی در شهرستان بجنورد برگزار کرد که کشتی‌گیران خارجی شرکت کننده در آن اصلاً کشتی‌گیر نبودند و یک کشتی‌گیر سیاه پوست روی تشک مدام می‌رقصید و ادا و اطوار درآورده بود و کشتی پهلوانی را به مسخره گرفته بود.
پس ضرورتی به وجود فدراسیون بین‌المللی کشتی پهلوانی و ورزش زورخانه‌ای نیست؟
اصلاً ضرورتی ندارد؛ فقط حیف و میل کردن پول بیت المال در کشورهای خارجی است؛ مهرعلیزاده و اطرافیان او با هدر دادن پول و بودجه می‌خواهند که کشتی پهلوانی و ورزش زورخانه‌ای مثل جودو و تکواندو جنبه جهانی پیدا کند در حالی‌که چنین چیزی امکان ندارد زیرا هیچ‌وقت کشتی‌گیران و ورزشکاران کشورهایی مثل روسیه، آمریکا، ترکیه، ژاپن، بلاروس، اوکراین، آلمان، کوبا و ... سراغ کشتی پهلوانی و ورزش زورخانه‌ای ایران نمی‌روند. «جایی که منفعت طلبی و سودجویی در اولویت است، از محبت و عدالت خبری نیست»؛ هزینه‌ای که باید برای احیای ورزش ملی ایران در داخل کشور صرف شود به خاطر سودجویی و منفعت طلبی برخی‌ها در بیرون از مرزهای کشور هزینه می‌شود و این بسیار ناراحت کننده است.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.