دوشنبه ۱۱ مهر ۱۴۰۱

پایان افتخار‌آمیز بوکس ایران در قهرمانی جهان

قهرمانانی که تنها ماندند

قهرمانانی که تنها ماندند
محسن وظیفه
محسن وظیفه خبرنگار

تیم ملی بوکس ایران با کسب یک مدال برنز و ثبت ۱۰ پیروزی در مسابقات قهرمانی جهان بهترین نتیجه خود در این مسابقات را به دست آورد. این موفقیت تاریخی در حالی رقم خورد که علیرضا استکی سرمربی تیم ملی و همچنین تمام بینندگان تلویزیونی به وضوح در مسابقه اشکان رضایی و میثم قشلاقی ناداوری را دیدند وگرنه الان به جای یک مدال بوکس، ایران صاحب سه مدال جهانی شده بود.

ایران ورزشی -  تیم ملی بوکس ایران با کسب یک مدال برنز و ثبت ۱۰ پیروزی در مسابقات قهرمانی جهان بهترین نتیجه خود در این مسابقات را به دست آورد. این موفقیت تاریخی در حالی رقم خورد که علیرضا استکی سرمربی تیم ملی و همچنین تمام بینندگان تلویزیونی به وضوح در مسابقه اشکان رضایی و میثم قشلاقی ناداوری را دیدند وگرنه الان به جای یک مدال بوکس، ایران صاحب سه مدال جهانی شده بود.
تیم ملی ایران که با سرمربیگری علیرضا استکی ۱۰ بوکسور را در این رقابت‌ها داشت، بهترین نتیجه تاریخ را رقم زد. برای اولین‌بار بوکس ایران بعد از 73 سال فعالیت به مدال جهانی رسید و برای اولین بار توانست در مسابقات قهرمانی جهان 10 برد کسب کند. با این‌ همه افتخار‌آفرینی اما حسرت‌های فراوانی از همین مسابقات به دل ماند چرا که این امکان وجود داشت این تیم شرایط بهتری را به دست بیاورد و با نتیجه بهتری به کارش پایان بدهد. دانیال شه‌بخش که بهترین بوکسور ایران در این مسابقات بود با بدبیاری محض از حضور در نیمه نهایی بازماند و شانس رسیدن به فینال مسابقات را هم از دست داد.
مصدومیتی شدید که از بازی‌های المپیک برای او بجا مانده بود، در مصاف با حریف لتونی در یک‌ چهارم نهایی این مصدومیت دوباره تشدید شد و این بار پزشکان به او گفتند که در صورت حضور روی رینگ این آسیب‌دیدگی شدت پیدا می‌کند و ممکن است که او آسیب شدیدی را ببیند و به همین دلیل قید حضور روی رینگ را زد. با این ‌حال او مدال برنزش را در این دوره از مسابقات قهرمانی جهان ثبت کرد تا اولین مدال‌آور تاریخ ایران باشد. حضور دانیال در نیمه‌نهایی می‌توانست برای بوکس ایران موفقیت دیگری را هم به همراه داشته باشد و شاید این بوکسور جسور ایرانی حتی با غلبه بر رقیب ازبکستانی به فینال می‌رسید اما آسیب‌دیدگی مانع این کار شد.
حسرت دیگر به اتفاقاتی که در دیدار اشکان رضایی و میثم قشلاقی رخ داد، مربوط می‌شود. دو مسابقه‌ای که اگر بوکس ایران اندکی حامی داشت و یا در آیبا روی فدراسیون ایران جور دیگری حساب باز می‌کردند، این دو نفر هم به مدال می‌رسیدند. شکست این دو نفر دقیقاً تنها بودن تیم در مسابقات قهرمانی جهان را نشان می‌دهد. جایی که معلوم نبود چرا در چنین رویداد مهمی رئیس فدراسیون بوکس در آن حاضر نبود تا از نفوذی که در این سال‌ها بارها از آن گفته استفاده کند. عجیب بود که چند روز بعد از اعزام تیم ادعا شد که کرونا گرفته اما با این ‌حال او که ادعا می‌کرد در آیبا نفوذ دارد، باید از این نفوذ برای گرفتن حق بوکسورها استفاده می‌کرد.
این دوره از مسابقات قهرمانی جهان یک بار دیگر نشان داد که بوکس ایران تا چه اندازه مظلوم است و این تیم تک و تنها برای رسیدن به بزرگترین افتخارش در تاریخ می‌جنگید. فریادهای علیرضا استکی در کنار رینگ بعد از مسابقه میثم قشلاقی به نماد تنها بودن تبدیل شد. مربی‌ای که کوچ ورزشکار خود را رها کرد و در حال اعتراض برای گرفتن حق ورزشکارش بود. کاری که باید توسط یک رئیس فدراسیون یا یک سرپرست قوی انجام می‌شد اما این تیم تنهاتر از این بود که حتی یک سرپرست کار‌بلد و قوی را همراه داشته باشد.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.