جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰

همه چیز پول نیست، اما...

بی‌توجهی به دژاگه هشداری برای ملی‌پوشان

بی‌توجهی به دژاگه هشداری برای ملی‌پوشان
آرمن ساروخانیان
آرمن ساروخانیان خبرنگار

پست مشترک چند روز قبل بازیکنان تیم ملی که به پرداخت نشدن پاداش‌ها اعتراض کرده بودند، واکنش‌های مختلفی داشت. در میان مخالفان این ماجرا تعدادی از ملی‌پوشان سال‌های دور بودند که تأکید دارند خودشان هرگز برای پاداش در تیم ملی بازی نمی‌کردند و با توجه به شرایط خاص اقتصادی کشور، بازیکنان می‌توانستند از این موضوع صرفنظر کنند.

به گزارش ایران ورزشی؛ پست مشترک چند روز قبل بازیکنان تیم ملی که به پرداخت نشدن پاداش‌ها اعتراض کرده بودند، واکنش‌های مختلفی داشت. در میان مخالفان این ماجرا تعدادی از ملی‌پوشان سال‌های دور بودند که تأکید دارند خودشان هرگز برای پاداش در تیم ملی بازی نمی‌کردند و با توجه به شرایط خاص اقتصادی کشور، بازیکنان می‌توانستند از این موضوع صرفنظر کنند.
فوتبال حرفه‌ای نسبت به دهه 60 و 70 تغییرات زیادی داشته و ملی‌پوشان فعلی به ندرت شبیه اسلاف‌شان فکر می‌کنند. بخشی از حسابگری بازیکنان فعلی اقتضای نسل جدید است و آنها برای سرمایه‌ای که به دست می‌آورند برنامه‌ریزی می‌کنند تا خیال‌شان برای دوران بعد از فوتبال راحت‌تر باشد. به نظر می‌رسد اکثر آنها با وجود دستمزدهای بالا روی پاداش بردهای تیم ملی هم حساب کرده‌اند.
این ماجرا مختص فوتبال ایران نیست و بارها خبرهایی از اختلاف نظر بین ملی‌پوشان و فدراسیون فوتبال در کشورهای دیگر هم منتشر شده. البته بازیکنانی مثل امباپه هم وجود دارند که ترجیح می‌دهند پاداش بازی‌های ملی را به سازمان‌های خیریه بدهند.
از بحث پاداش که بگذریم، بازی در تیم ملی منافع اقتصادی غیرمستقیمی هم برای ملی‌پوشان دارد. بازی در تیم ملی دقیق‌‌ترین ملاک برای بررسی کیفیت ملی‌پوشان است و می‌تواند مسیر انتقال آنها به لیگ‌های خارجی را هموار کند. برای باشگاه‌های خارجی حضور در تیم ملی معیار معتبری برای کیفیت بازیکن است و آنها در فرآیند انتخاب‌شان توجه ویژه‌ای به این موضوع دارند. برای فوتبال کشورهایی مثل ایران که کمتر زیر ذره‌بین رسانه‌های بین‌المللی است و بازیکنانش نسبتاً ناشناخته‌ترند، حضور در تیم ملی نقش پررنگ‌تری در انتقال به لیگ‌های خارجی دارد.
با این حال نمی‌توان مدعی شد که بازیکنان فقط با انگیزه‌های مالی به اردوی تیم ملی می‌روند. هنوز هم پوشیدن پیراهن تیم ملی برای آنها غرورانگیز است و در بازی‌های ملی از جان مایه می‌گذارند. لژیونرها که درآمد بالایی دارند با اشتیاق در اردو حاضر می‌شوند و بازی با لبنان یک بار دیگر نشان داد که حاضرند تا آخرین نفس برای بردن بجنگند.
سابقه ملی‌پوشان سابق اما نشان می‌دهد که اکثر آنها در پایان دوران ملی‌ سرخورده می‌شوند. اشکان دژاگه، جدیدترین ملی‌پوش سابق است که بابت کم‌توجهی فدراسیون فوتبال و سازمان تیم ملی گلایه کرده. دژاگه که در برلین و فوتبال آلمان رشد کرده، با کمال میل حاضر شد برای تیم ملی سرزمین اجدادی‌اش بازی کند و در دو جام جهانی هم حاضر بود، ولی در مصاحبه اخیرش گفت که حتی یک تلفن به او نشده: «من انتظار بازی خداحافظی نداشتم. بازیکنانی بزرگتر از من بازی خداحافظی نداشتند. ولی انتظار داشتم بعد از این همه بازی کردن با جان و دل برای تیم ملی، حداقل با یک تلفن این تصمیم را به من بگویند. همیشه اینگونه بوده که یک مربی بیاید و بخواهد تیم را عوض کند و بازیکنان جوان‌تر را بیاورد. حداقل انتظار من این بود که زنگ زده و بگویند که چنین تصمیمی دارند ولی این اتفاق نیفتاد. حقیقتش را بخواهید از این موضوع کمی دلگیر هستم ولی باز هم می‌گویم که خدا را شاکرم که با افتخار 8 سال برای تیم ملی بازی کردم.»
رفتاری که با ملی‌پوشان سابق می‌شود، شاید دلیل دیگری باشد که ملی‌پوشان فعلی بخواهند برای گرفتن پاداش بیشتر اصرار کنند. آنها پیش‌بینی می‌کنند که به محض افت کیفی از چرخه کنار گذاشته می‌شوند و کسی سراغ‌شان را نمی‌گیرد. شاید اگر سازمان تیم ملی از دژاگه و هم‌نسلانش به طرز شایسته‌ای قدردانی می‌کرد، آنها دلگرم‌تر می‌شدند و در اعتراض به تأخیر پاداش‌ها پست نمی‌گذاشتند.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.