سه شنبه ۵ بهمن ۱۴۰۰

تقدیری دیرهنگام از «علی بیرو»

در مسیر احسان حدادی!

در مسیر احسان حدادی!
وصال روحانی
وصال روحانی خبرنگار

البته «توپ فوتبال» یک‌هشتم «دیسک» هم وزن ندارد ولی طوری که علی بیرانوند توپ را از مقابل دروازه خودی به سمت جلو پرت می‌کند و نشستن آن در دوردست به گونه‌ای است که به نظر می‌رسد اگر روزی دوومیدانی‌کار شود و به ماده پرتاب دیسک روی بیاورد، شاید به رکوردی دست یابد که فرق چندانی با رکوردهای معمولی چند سال اخیر احسان حدادی نداشته باشد. حدادی البته در دوران اوجش که سال‌های 2008 تا 2014 را دربرگرفت

ایران ورزشی -  البته «توپ فوتبال» یک‌هشتم «دیسک» هم وزن ندارد ولی طوری که علی بیرانوند توپ را از مقابل دروازه خودی به سمت جلو پرت می‌کند و نشستن آن در دوردست به گونه‌ای است که به نظر می‌رسد اگر روزی دوومیدانی‌کار شود و به ماده پرتاب دیسک روی بیاورد، شاید به رکوردی دست یابد که فرق چندانی با رکوردهای معمولی چند سال اخیر احسان حدادی نداشته باشد. حدادی البته در دوران اوجش که سال‌های 2008 تا 2014 را دربرگرفت، از 68 متر نیز فراتر رفت و یکی دو پرتاب بالای 69 متر هم در پرتاب دیسک داشت و در همان پروسه زمانی بود که مدال نقره این ماده را در المپیک 2012 در شهر لندن کسب کرد که از بزرگ‌ترین افتخارات تاریخ ورزش ایران با احتساب نامحبوب بودن و امکانات اندک دوومیدانی در کشورمان به شمار می‌‌آید. در آن روز خاص در لندن حدادی باز از 68 متر فراتر رفت و اگر رابرت‌هادتینگ، غول آن زمان پرتاب دیسک از آلمان در پرتاب ماقبل آخرش حدود 15 سانتیمتر از حدادی ما بیشتر نمی‌انداخت، نقره احسان «طلایی» و کار او چیزی غیرقابل توصیف می‌شد.

برو به سمت دو و میدانی!
احسان در سال‌های بعدی به دلایل مختلف کمرنگ‌تر و از فرم عالی دور شد که توضیح دقیق این روند خارج از حوصله این مطلب و بدون ارتباط مستقیم با شرایط فوتبال و حتی میزان پرتاب دست دروازه‌بانان است و هر سال که بیشتر گذشته، حدادی رکوردهایش پایین‌تر آمده و به نشانه آن در المپیک امسال در توکیو حتی از 61 متر هم عبور نکرد و در نتیجه به مرحله نهایی نیز راه نیافت و یک بار دیگر مثل المپیک 2016 در ریودوژانیرو صحنه را دست خالی ترک کرد. اینک که یک ارج‌گذاری ویژه و تازه و البته دیرهنگام روی علی بیرو صورت گرفته، ناظران می‌توانند به قیاس ولو شوخی‌وار پرتاب دست‌های استثنایی او (با توپ فوتبال) با پرتاب‌های تحلیل رفته حدادی (با دیسک‌ها) بپردازند و بگویند این سنگربان 92/1 متری اهل استان لرستان ایران با چنین روندی می‌تواند به دوومیدانی هم لبخند بزند و در این رشته هم برای خود تبدیل به یک «یل» شود. درست است که قیاس دیسک سنگین و پرمحنت با توپ فوتبال کم‌وزن و سبکبال فقط یک استعاره و یک نشانه و اشاره برای انتقال مفاهیم و در راه منظوررسانی هر چه بهتر است اما کارها و پرتاب‌هایی که بیرانوند از زمان عضویتش در تیم فوتبال نفت تهران و سپس پرسپولیس و آنگاه در لیگ‌های بلژیک و پرتغال صورت داده، او را شبیه به پرتابگران دیسک کرده که اگر واقعاً به آن بپردازد و حداقل 30 کیلو (!) بر وزن بدنش بیفزاید، می‌تواند در پرتاب دیسک و شاید در پرتاب وزنه هم بدرخشد و پس از عبور از 30 سالگی در مسابقات دوومیدانی هم خودی بنمایاند.

از استعاره تا واقعیت
اگر همه موارد بالا صرفاً نگاهی توأم با نکته‌سنجی و قدری طنز و بر پایه قیاس رشته‌های ورزشی با یکدیگر بود، در مورد اتفاقی که روز پنجشنبه روی داد و خبر آن رسماً اعلام شد، هیچ شکی وجود ندارد. در این روز تصریح شد که علی بیرو در جریان بازی 20 مهرماه سال 1395 تیم‌های ملی فوتبال ایران و کره جنوبی در مرحله مقدماتی جام جهانی 2018 با پرتاب توپ از محوطه 18 قدم دروازه خودی به 66/61 متر دورتر و به واقع به نقطه‌ای در وسط زمین حریف رکوردی را به جا گذاشته که هیچ دروازه‌بان دیگری در تاریخ به آن نرسیده است. طبق اعلام باشگاه «بواویشتا»ی پرتغال، این دستاورد به کتاب معتبر و معروف رکوردهای گینس نیز گزارش شده و به حد نصاب‌های آن ضمیمه گشته و هر دروازه‌بان دیگری که بخواهد این رکورد را از علی بیرو بگیرد، باید پرتابی بالای 66/61 متر را انجام بدهد که طبعاً کار آسانی نخواهد بود.

بی‌خیال تأخیر
در این میان، چیزی که اسباب تعجب شده و شنوندگان خبر را متحیر می‌کند، تأخیر فراوانی است که در امر ارج‌گذاری بر این کار بزرگ صورت گرفته و در حالی امروز علی بیرو را رکورددار و تاریخ‌ساز معرفی می‌کنند که 5 سال و 2 ماه از انجام این کار می‌گذرد و می‌شد محاسبات مربوطه را بسیار زودتر انجام داد و مثلاً سه چهار سال پیش اعلام کرد که سنگربان فیکس سال‌های اخیر تیم ملی ایران (که البته طی دیدار اخیر یوزها مقابل سوریه نیمکت‌نشین امیر عابدزاده بود) در صدر همه «دروازه‌بانان پرتابگر» ایستاده و از بالای 60 متر هم می‌تواند پاس گل برای مهاجمان تیمش بفرستد و یا دست‌کم پایه‌گذار یک حمله تازه باشد. ایرادی ندارد، یک تقدیر دیرهنگام و اطلاق یک عنوان جالب به یک ورزشکار خاص پنج سال پس از وقوع اتفاق هم بهتر از هرگز انجام ندادن آن کار است. بله، حالا لوح و حکم افتخار مرتبط با انجام این کار به دست بیرانوند رسیده و او با آن عکس یادگاری گرفته که روی سایت‌ها هم آمده و علی بیرو کیف آن را می‌برد.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.