پنج شنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰

از دل فقر آمدم و تاریخ ساز شدم

شه‌بخش: می‌گفتند مدال؛ بفرمایید این هم مدال

شه‌بخش: می‌گفتند مدال؛ بفرمایید این هم مدال
محسن وظیفه - محسن آجرلو
محسن وظیفه - محسن آجرلو خبرنگار

شه‌بخش: خاطره از محرومیت منطقه زندگی‌ام دارم. وقتی از مکانیکی برمی‌گشتم و می‌خواستم به سالن بوکس بروم باید می‌رفتم دوش می‌گرفتم و بعد راهی سالن می‌شدم، اما ما نه دوش داشتیم و نه آب گرم، و این یکی از مشکلات بزرگ من و مادرم بود که همیشه با او دعوا داشتم که باید وقتی از مکانیکی برمی‌گردم آب گرم آماده باشد

ایران ورزشی -  تیم ملی بوکس ایران در مسابقات قهرمانی جهان به مهم‌ترین دستاورد خود در تاریخ دست پیدا کرد. کسب مدال برنز در رقابت‌های قهرمانی جهان افتخاری بود که تا به حال نصیب این ورزش نشده بود ولی در قهرمانی جهان که به میزبانی صربستان برگزار شد دانیال شه‌بخش به مدال برنز رسید تا اولین مدال‌آور تاریخ این رشته باشد؛ کاری بزرگ و مهم که نشان از ورود بوکس ایران به عرصه مدال‌آوری در سطح مسابقات قهرمانی جهان دارد؛ آن هم به‌وسیله ورزشکاری که از منطقه محروم رشد کرد و با دید علیرضا استکی به تیم ملی بوکس رسید و توانست در جهانی 2019 کاری را انجام بدهد که نزدیک به 70 سال ورزش ایران منتظرش بود. به همین دلیل هم علیرضا استکی سرمربی افتخارآفرین تیم ملی بوکس به‌همراه دانیال شه‌بخش میهمان ایران ورزشی بودند و درباره تیم ملی و موفقیت تاریخی که به دست آمد صحبت کردند.

اولین مدال تاریخ ایران و کار بزرگی که در صربستان انجام شد.
دانیال شه‌بخش: خیلی کار مهمی بود و باعث شد من به یکی از آرزوهای بزرگم برسم.
استکی: برای رسیدن به موفقیت تمام تلاشم را در این چند سال به کار گرفتم و خوشبختانه شرایطی در تیم به وجود آمد که توانستیم به مدال دست پیدا کنیم.
کسب مدال در بوکس همیشه سخت بوده؛ هم به‌خاطر سطح فنی مسابقات قهرمانی جهان و هم اینکه ورزش واقعاً دشواری است.
شه‌بخش: واقعاً خیلی ورزش سختی است. اتفاقات زیادی در این ورزش رقم می‌خورد که مانع از رسیدن به مدال می‌شود.
استکی: بوکس تنها رشته‌ای است که 20 روز مسابقاتش طول می‌کشد. هم آسیب روحی به ورزشکار می‌زند و هم اینکه فرسایشی بودن مسابقات خستگی را به ورزشکار تحمیل می‌کند ضمن اینکه بوکسور در این مدت باید مدام رژیم را رعایت کند و هم باید تمرین داشته باشد به‌لحاظ روانی سرحال باشد. هر روز باید کیسه بزند و هر روز هم باید میت بزند و همین وضعیت برای مربیان هم است.
در بوکس 20 روز باید آمادگی یک ورزشکار حفظ شود.
شه‌بخش: در مسابقات بوکس کلاً یک روز استراحت داریم و برای چهار مسابقه باید چهاربار وزن‌کشی کنیم. برای هر مسابقه باید وزن‌کشی کنیم و طبیعی است که وقتی برنده بیرون می‌آییم باید به فکر حفظ شرایط وزنی خود برای مسابقه بعدی هم باشیم. بلافاصله بعد از مسابقه باید به‌دنبال وزن‌کشی باشیم.
استکی: تکواندو، کشتی، کاراته و یا وزنه‌برداری در نهایت دو روز تکلیفش مشخص می‌شود؛ یعنی در مسابقات کشتی همان روز اول فینالیست مشخص می‌شود و فینال هم فردا برگزار می‌شود و در نهایت یک ورزشکار بعد از دو روز راحت می‌شود. اینجا شرایط واقعاً عجیب است. برخی بوکسورها را به‌دلیل شریط قرعه باید 8 روز آماده نگه داریم که این واقعاً سخت است.
به همین دلیل هم مدال ارزشمندی است.
شه‌بخش: خیلی مدال مهمی را کسب کردیم. یکی از آرزوهای بزرگ من این بود که بتوانم در مسابقات جهانی تاریخ‌سازی کنم و خوشحالم این اتفاق رخ داد.
در المپیک هم به یک‌قدمی مدال رسیدی.
شه‌بخش: پارگی ابرو کار دستم داد و باعث شد مسابقه از دستم خارج شود. نه اینکه ادعا کنم بوکسور کوبایی را شکست می‌دهم اما واقعاً تمرکزم به‌هم ریخت و مسابقه را از دست دادم.
استکی: تایم مسابقه در المپیک تغییر نمی‌کرد باز هم به سود دانیال بود و می‌شد به او امید داشت اما مسابقه‌ای که باید روز دوشنبه برگزار می‌شد به یکباره اعلام شد که روز شنبه برگزار می‌شود.
حالا کمی از این فضا فاصله بگیریم و گذشته را مرور کنیم که چی شد اصلاً دانیال وارد بوکس شد؟
شه‌بخش: خیلی اتفاقی و ناخواسته وارد بوکس شدم. دوست داشتم ژیمناستیک کار کنم. تصورم این بود که وقتی ژیمناستیک را یاد گرفتم بعد از مدتی می‌توانم پرواز کنم. بعد از مدتی رفتم به بوکس و به یکباره خودم را در فضای المپیک و مسابقه دیدم.
یعنی در همان بدو ورود متوجه المپیک شدی؟
شه‌بخش: دقیقاً در همان ماه‌های اول متوجه شدم بوکس محمدعلی کلی دارد یا المپیک دارد و همین جذبم کرد. از همان اوایل کارم در بوکس خواب المپیک را می‌دیدم. نونهال بودم و هنوز در هیچ تمرین و مسابقه رسمی شرکت نکرده بودم اما خودم را در فضای المپیک دیدم که البته به المپیک هم رسیدم.
ولی بدون مدال برگشتی.
شه‌بخش: می‌شد بدون مدال نباشد. واقعاً تیم خوبی داشتیم و خودم هم واقعاً شرایط خوبی داشتم اما یکسری اتفاقات مانع شد. هم خودم می‌توانستم این وضعیت را تغییر بدهم و هم اینکه تیمی را داشتیم که توانایی رسیدن به مدال المپیک را سایر بچه‌ها داشتند ولی حیف شد. با دو سهمیه به المپیک رفتیم ولی می‌شد تعداد سهمیه‌ها بیشتر باشد.
گفتی کاملاً اتفاقی به بوکس آمدی. این اتفاق چی بود؟
شه‌بخش: شاگرد مکانیک بودم که تایم کاری به نحوی بود که نمی‌توانستم به ساعت کار ژیمناستیک برسم، به‌خاطر همین تغییر رشته دادم. ساعت بوکس در باشگاه به نحوی بود که بعد از تمام شدن وقت کارم می‌رفتم به سمت باشگاه و تمرین می‌کردم.
چرا در نهایت با دو سهمیه به المپیک رفتیم؟
استکی: قصه این تیم از خرداد 98 شروع شد. نه اینکه تیم بدی بود که به من رسید ولی در بازی‌های آسیایی بدون مدال مانده بودند و از قهرمانی آسیا در 10 وزن بدون مدال برگشته بود. یکسری از نفرات تیم بیرون خط بودند و وضعیت فدراسیون هم خوب نبود. حسین ثوری تازه آمده بود و به‌جای آدم بسیار بزرگی هم آمده بود. همین الان اسم حاج‌احمد ناطق‌نوری را تریلی نمی‌کشد. همین الان هم در سالن تمرین تیم ملی بوکس وقتی عکس احمد ناطق‌نوری را می‌بینم ناخودآگاه تعظیم می‌کنم و حتماً به او سلام می‌دهم. هنوز هم از احمد ناطق‌نوری حساب می‌برم. وقتی در خانه استراحت می‌کردم و زنگ می‌زد، ناخواسته بلند می‌شدم و ایستاده حرف می‌زدم.
چطور شد که در دوره حاج‌احمد این موفقیت به دست نیامد؟
استکی: یکسری افراد نفوذ کرده بودند که در کار تیم دخالت می‌کردند. تیم خوبی داشتیم اما می‌رفتند سرمربی ضعیف را انتخاب می‌کردند، البته نه به‌لحاظ فنی بلکه به‌لحاظ شخصیتی و کاریزماتیک ضعیف باشد تا تمام کارها را خودشان انجام بدهند و همین باندبازی در تیم را به وجود آورده بود.
ولی به‌مرور تیم از این مشکلات فاصله گرفت.
استکی: وقتی تیم را تحویل گرفتم گفتم با اختیار تمام کارم می‌کنم. گفتم کسی حق ندارد در کارم دخالت نکند. البته جایگاه را می‌شناختم که سرمربی چه جایگاهی دارد و رئیس فدراسیون چه جایگاهی دارد ولی برای اداره تیم اختیار تام می‌خواستم و باید باندبازی را جمع می‌کردم. کلی چرخیدیم تا توانستیم تیم را آماده کنیم.
حاصل این اختیار تام و این برنامه‌ریزی شد همین تیمی که در جهانی خوش درخشید.
استکی: اولین مسابقاتی که رفتیم جهانی 2019 بود. خیلی هم مخالفت کردند و گفتند تیم نباید به مسابقات جهانی اعزام شود ولی مطمئن بودم مسابقات جهانی 2019 تیم را بالا می‌کشد و همین هم شد. بعد از جهانی 2019 تقریباً تیم شکل واقعی خود را پیدا کرد و روزبه‌روز هم جلو رفت. بعد از قهرمانی جهان یک تورنمنت با ترکیه داشتیم که سرمربی کوبایی داشتند، 8 بر صفر بردیم اما کسی باور نمی‌کرد، می‌گفتند پارتی‌بازی کردید.
دانیال شه‌بخش: در ترکیه من هم حضور داشتم که برنز گرفتم. تا یک‌قدمی فینال هم رفتم که نشد. پدیده مسابقات نام گرفتم.
دانیال هنگام تشکیل این تیم هم کنار شما بود؟
استکی: دانیال از نونهالان با من کار کرده بود و در این موقع هم عضو تیم بود. مدتی هم دور شد که به‌خاطر سربازی بود ولی برگشت و برای قهرمانی جهان در سال 2019 هم انتخاب شده بود ولی به‌دلیل مشکل سربازی نتوانست در کنار تیم باشد و از فرودگاه برگشت. دانیال سبک خاصی دارد که بردنش واقعاً سخت است. برای بازی‌های آسیایی باز هم به مسابقات ترکیه رفتیم که جام احمد کومر بود و سوم شدیم؛ دانیال هم کنار تیم بود. در اردن هم خیلی خوب بودیم که توانستیم سهمیه کسب کنیم اما نقطه عطف ما قهرمانی آسیا بود که قهرمان جهان را بردیم. در صربستان که مسابقات قهرمانی جهان بود هم پدیده مسابقات نام گرفتیم.
یک دوره‌ای می‌گفتند چرا باید اصلاً تیم را به رقابت‌های جهانی بفرستیم؟ اینها که می‌بازند برای چه هزینه کنیم؟
استکی: دلیلش چه بود که این شرایط تغییر کرد؟ دلیل این بود که اختیار را به من دادند. من هم از باخت نمی‌ترسم به همین خاطر تیمی که جمع شده بود را به رقابت‌های جهانی فرستادم. بوکس در کشور ما رشته سی‌ام هم نیست اما جالب است که حالا توقع داشتند در هر 10 وزن مدال بگیریم.
خوب است یا بد؟
استکی: هم خوب هم بد. ما رشته‌ای هستیم که به معنای واقعی کلمه هیچ چیزی نداریم. مثلاً امکانات حداقلی مثل فیزیوتراپی را نداریم و بچه‌ها از جیب خودشان برای این چیزها هزینه می‌کنند. ما دکتر تخصصی برای بحث‌های تخصصی و مکمل نداریم و به نظرم باید اینها به‌طور سیستماتیک از سمت کمیته ملی المپیک انجام شود. خیلی کمبودها داریم و بعد هم که می‌رسیم به زمان اعزام، برای بردن دو مربی همراه باید در چندین جلسه در کمیته‌های مختلف شرکت کنم تا بتوانم مجوز اعزام‌شان را بگیرم، در حالی که مثلاً رشته‌ای مانند کشتی به‌راحتی 20، 30 نفر همراه با خودش می‌برد.
شه‌بخش: آقای استکی از حمایت کمیته گفتند. ما واقعاً به این حمایت نیاز داریم و استحقاق آن را هم داریم. بوکس یک رشته المپیکی است که جزو رشته‌های برجسته و حتی سه رشته برتر این بازی‌ها از لحاظ تعداد مخاطب و توجه رسانه‌هاست، به همین خاطر حالا دیگر وقت آن است که نگاه‌ها به رشته ما عوض شود؛ نگاهی بلندمدت که همین حالا باید برنامه‌ریزی‌ها برای المپیک 2028 آغاز شود.
پیش از این هر زمان که جایی می‌رفتیم و حمایت و توجه می‌خواستیم، حرف اول‌شان این بود که شما حتی یک مدال جهانی هم ندارید؛ بفرمایید این هم مدال. حالا دیگر وقت رسیدگی هرچه بیشتر به این رشته و حمایت همه‌جانبه است.
استکی: دقیقاً زمانی علی مظاهری در آسیا مدال طلا گرفت؛ مدالی که تأثیر زیادی در افزایش حمایت‌ها و بودجه بوکس گذاشت. با این حال نتوانستیم ادامه‌دارش کنیم. چرا؟ چون باند و باندبازی آغاز شد و اهداف تغییر کرد.
این‌بار این اتفاق نمی‌افتد؟
استکی: حداقل تا وقتی که من هستم به هیچ وجه چنین اتفاق‌هایی نخواهد افتاد. من دانیال شه‌بخش را به‌عنوان تنها مدال‌آور بوکس در بسیاری زمینه‌ها با یک ورزشکار تازه‌کار به یک شکل می‌بینم. اینطور نیست که سعی کنم او را سمت خودم بکشم تا در زمان لازم حمایتش را داشته باشم. من به‌عنوان سرمربی یا مسئول نباید نیازمند حمایت ورزشکار باشم بلکه برعکس ماجرا باید برقرار باشد و ورزشکار مورد حمایت و هدایت ما باشد.
مربی دانیال هم جزو کادر فنی تیم ملی در رقابت‌های جهانی بود. حضور این مربیان تا چه اندازه در روند و شرایط تیم مؤثر است؟
استکی: ما در رقابت‌های جهانی مربی دانیال را با خودمان برده بودیم. نه به این خاطر که صرفاً مربی او است، بلکه چون مربی خوبی است و حضورش در تیم لازم بود. یکی از کارهای اصلی این مربیان، برقرار کردن ارتباط آنها با سرمربی است. مثلاً همین دانیال شه‌بخش در مسابقات و اردوها اگر مشکلی داشته باشد، شاید خجالت بکشد به من چیزی بگوید، اما با محمود نهتانی که از نوجوانی با او بوده و همزبانش هم هست، خیلی راحت‌تر صحبت می‌کند و آنها هم به من انتقال می‌دهند. از طرف دیگر از لحاظ روحی روانی هم تأثیرات مثبتی روی ورزشکاران دارند. همین دو کلمه حرف زدن با زبان محلی می‌تواند شرایط روحی ورزشکار را از این رو به آن رو کند.
علاوه بر این، وقتی حداقل 10 ورزشکار در اردو داری که قرار است به رقابت‌های جهانی یا آسیایی بروند، من به چندین مربی توانمند نیاز دارم که بتوانند در تمرینات طاقت‌فرسا به من و ورزشکاران کمک کنند.
در شرایط کنونی مهمترین نیاز بوکس ایران چیست؟
استکی: در اصل کاری که باید انجام بدهیم این است که این یک‌دستی را از تیم نگیریم. مثلاً وقتی تیمی دارد کار خودش را انجام می‌دهد و با برنامه جلو برود، اگر بخواهند در کارش سنگ اندازی کنند من به‌شخصه نمی‌مانم.
تا کنون چنین اتفاق‌هایی افتاده؟
استکی: از جانب فدراسیون که اصلاً. رئیس فدراسیون حمایت تمام و کمالی از ما داشته که جای تشکر دارد. از بخش‌های دیگر اما تلاش‌هایی شد که من فعلاً در مقابل آنها ایستاده‌ام.
مثال نمی‌زنید؟
استکی: مثلاً از طرف فلان نماینده مجلس یا خودشان تماس گرفتند که یکی از قهرمان‌های سابق را به کادر فنی تیم ملی اضافه کنند. حتی کار را به وزارتخانه هم کشانده بودند اما جواب من به هر دو طرف منفی بود. گفتم اگر می‌خواهید تیم ما نتیجه بگیرد این کار را نکنید. اگر مجبورم کنید مجبورم این کار را انجام دهم اما به هزار و یک دلیل مطمئنم این اتفاق جو و فضای تیم را به‌هم می‌زند و ضربه اصلی به همان یک‌دستی تیم خواهد خورد.
شه‌بخش: حتی فدراسیون جهانی هم در صفحه رسمی خودش به همدلی و یکدست بودن تیم ایران نیز اشاره کرده بود. یعنی آنقدر بارز و برجسته بود که به چشم آنها هم آمده بود. مثلاً وقتی از 10 نفر تیم 9 نفر حذف شدند، فقط من ماندم و انگار که محکوم بودم به کسب مدال. فشار خیلی زیادی روی من بود اما بقیه بچه‌ها و همه 9 نفر دیگر، رفتند روی سکو و من را تشویق کردند. در آخر هم وقتی دست من رفت بالا، انگار دست همه تیم رفت بالا و این پیروزی برای همه‌مان بود.
استکی: در این ماجرا من هم خواهش مهمی دارم. سعی کنیم این موفقیت‌ها را هیچ‌کس به نام خودش نکند، یا اینکه اختلافی بین بچه‌ها بیندازیم و فضای تیم را به‌هم بریزیم. همین حالا می‌گویند حسین ثوری بلوچ است و دانیال هم بلوچ و به همین خاطر بیشتر به او توجه می‌کند. در حالی که اگر توجهی هم هست به‌خاطر مدال او است نه چیز دیگری. با همه اینها مدیریت خوب این است که اگر چهاربار می‌گوییم دانیال، دوبار هم اسم دیگران را بیاوریم. میثم قشقلانی، شاهین موسوی یا خیلی‌های دیگر می‌توانستند همین حالا جای دانیال باشند و مدال جهانی را بر گردنشان داشته باشند.
علت اصلی علاقه‌ات به بوکس چه بود؟ چه چیزی در بوکس تو را جذب کرد و فهمیدی این رشته‌ای است که باید روی آن سرمایه‌گذاری کنی؟
شه‌بخش: خود بوکس و جذابیت‌هایش. به عقیده من بوکس را حتی نمی‌شود با هیچ رشته دیگری مقایسه کرد. همه رشته‌ها یک طرف و بوکس یک طرف. هر رشته‌ای سختی‌ها و مسائل خودش را دارد اما بوکس چیز دیگری است. سوای این سطح رقابت که در جهانی و المپیک می‌بینیم، بوکس حرفه‌ای هم وجود دارد که سطح بسیار بالاتری دارد و به امید خدا بعد از المپیک پاریس و یا حتی زودتر، قصد دارم آن را هم به‌همراه آقای استکی تجربه کنم و یک تاریخ‌سازی دیگر را هم در آنجا انجام دهم.
درباره علاقه‌مند شدن خودم هم باید بگویم انگار به‌طور ناخودآگاه به بوکس علاقه داشتم و به قول معروف در خونم بود. همه چیزش حتی همین مشت خوردن‌هایش را هم با همه وجود دوست دارم.
استکی: دانیال به‌تازگی بورسیه فدراسیون جهانی هم شده که می‌تواند به مسیر رشدش بیشتر کمک کند.
به‌موقع‌اش خوب است که آدم بزرگ شود. اگر هم زود بزرگ شد، کسی باشد که هواسش به او باشد و هدایتش کند. در همین بوکس داشتیم افرادی که وقتی بزرگ شدند و به یک جایی رسیدند، نه‌تنها به بوکس کمک نکردند، بلکه چیزی نصیب خودشان هم نشد و همه فرصت‌ها از دست رفت.
به برخی مسئولان هم می خواهم بگویم، آقایانی که می‌آیید با این بچه‌ها عکس می‌گیرید و قول می‌دهید، لطفاً به قول‌های‌تان عمل کنید. وقتی عکس می‌گیرید و می‌روید و شاید هم جایی از آن استفاده می‌کنید، حداقل به قول‌های‌تان هم عمل کنید. اگر این اتفاق نیفتد قطعاً بچه‌ها اعتراض می‌کنند آن‌وقت گله‌مند خواهید شد.
شه‌بخش: همین حالا منتظرم بروم به زاهدان و قول‌هایی که گرفته‌ام را عملی کنم. ما کاری را انجام داده‌ایم که معنی واقعی تاریخ‌سازی است و آنها هم قول‌هایی دادند که باید عملی کنند.
وضع مالی‌تان باید خوب باشد. می‌گویند بلوچ‌ها اوضاع مالی خوبی دارند؛ اینطور نیست؟
شه‌بخش: وضع بلوچ‌ها آنقدر خوب است که کفش و دمپایی هم ندارند! سیستان‌و‌بلوچستان در فقر و محرومیت زبانزد خاص و عام است. من هم دقیقاً یکی از همان‌هایی بودم که در فقر و محدودیت بودم و بدون هیچ امکاناتی بالا آمدم. از زاهدان تا تهران با اتوبوس چیزی حدود 24 ساعت راه است. من بارها و بارها این مسیر را آمدم و رفتم چون درآمدی نداشتم که بتوانم با هواپیما یا حتی قطار این مسیر را طی کنم.
آن زمان که بوکس را شروع کردی از لحاظ مالی در چه شرایطی بودی؟
شه‌بخش: شرایط آن زمان که خیلی خیلی سخت بود. من در خانه خودم یا حتی اقوام که بودم، هزار تومان، دو هزار تومان می‌گرفتم که با اتوبوس به تمرین بروم اما پیاده می‌رفتم و همین رقم اندک را هم نگه می‌داشتم تا بتوانم بعد از تمرین چیزی بخورم.
به نظر خودت چه چیزی بیش از همه به تو کمک کرد از آن شرایط سخت به اینجا برسی؟
مردم بلوچستان واقعاً سختکوش هستند؛ همین عامل سختکوشی هم به نظرم خیلی به من کمک کرد بتوانم به موفقیت برسم. همچنین در آنجا رسم است که جوان‌ها زود ازدواج کنند اما من با توجه به هدفی که داشتم این کار را نکردم و قطعاً ازدواج زودهنگام اجازه نمی‌داد چندین سال روی بوکس سرمایه‌گذاری کنم و بتوانم به موفقیت برسم. در اصل من از دل فقر آمدم و تاریخ ساز شدم.
البته که مدال جهانی شروع این موفقیت‌هاست و اهداف بسیار بلندتری در پیش است. هدف بعدی مدال المپیک است و بعد از آن هم حضور در جمع حرفه‌ای‌ها.
استکی: من از روزهای اول که دانیال را می‌دیدم، مدام تکرار می‌کرد که می‌خواهم تاریخ‌سازی کنم. آرزویش هم این بود که دو نفری جشن پرچم بگیریم و دور رینگ بچرخیم که البته نشد. مدال او وقتی قطعی شد که باید در نیمه‌نهایی هم مسابقه می‌دادیم که البته بعد از مسابقه تصمیم گرفتیم به‌دلیل مصدمیت ابروی او این کار را نکنیم.
شه‌بخش: ما اگر اردو هم نباشد با هم در ارتباط هستیم. همیشه به هم می‌گفتیم برویم تاریخ‌سازی کنیم. این جمله یکی از جملات ثابت در گفت‌و‌گوهای ما بود.
این اعتماد به نفس تو از کجا سرچشمه می‌گیرد؟
شه‌بخش: بوکس خودم را با بقیه مقایسه می‌کردم و می‌دیدم با توجه به شرایط حریفان خیلی خوبم! به خودم می‌گفتم چه کسی می‌خواهد من را شکست دهد؟ خود آقای استکی هم این اعتماد به نفس را به من می‌داد و معتقد بود اگر خودم باشم هیچ‌کس نمی‌تواند مرا شکست بدهد.
پس یکی از عوامل مؤثر در این تاریخ‌سازی اعتماد به نفس بالایی بوده که از جانب کادر فنی به تیم تزریق شده؟
شه بخش: قطعاً همینطور است. قبلاً اینطور بوده که از ترس باخت تیم نمی‌فرستادند اما حالا نه‌تنها تیم 10 نفره اعزام می‌شود بلکه با این اعتماد به نفس و شرایط مطمئن هم راهی رقابت‌ها می‌شود.
استکی: آخرین اعزام ما قبل از دوره اخیر، قبل از المپیک 2012 لندن بود! بعد از آن دیگر اعزامی به رقابت‌های جهانی نداشتیم چون تصور حاکم این بود که وقتی همه می‌بازیم چرا هزینه و تیم را راهی رقابت‌ها کنیم.
این بحث داوری‌ در بوکس هم خیلی بحث‌برانگیز شده. به‌راحتی حق ورزشکاران ما را می‌خورند و دست داوران هم خیلی باز است!
استکی: من روز اول رقابت‌های قهرمانی جهان به رئیس فدراسیون جهانی هشدار این ماجرا را دادم. با این حال تا 32 نفر همه چیز خوب بود اما صبحی که قرار بود رقابت‌های این مرحله آغاز شود، مربی ازبکستان که فارسی هم بلد است به‌صراحت گفت « از امروز کیف‌های پول بیرون می‌آید.» من باورم نشد اما خیلی راحت سر بسیاری از ورزشکاران را بریدند. در روزی که دانیال به یک‌هشتم رسید، ما باید دو نماینده دیگر هم می‌داشتیم که باید به یک‌هشتم می‌رسیدند اما ناداوری اجازه نداد.
از زبان رئیس فدراسیونی شنیدم که از سوی مقامات بالا پیش از مسابقه به ما گفتند از فلان مسابقه دو مدال طلا می‌خواهیم. ما هم رفتیم، صحبت کردیم و به توافق رسیدیم. البته گفتند در فلان وزن نمی‌شود و در وزن دیگر شرایط فراهم شد که مدال گرفتیم. یعنی خرج کردند و مدال گرفتند.
استکی: در بوکس این اتفاق خیلی می‌افتد. مبلغ سنگین هم خرج می‌کنند. از 20 هزار دلار شروع می‌شود تا مبالغ بالاتر مثل 50 هزار دلار و 100 هزار دلار.
شه‌بخش: این مبلغ را خرج من کنند، خودم مدال می‌گیرم.
یعنی با سه میلیارد مدال می‌گیری؟
در المپیک توکیو، جایزه طلای المپیک برای همه قهرمان‌ها دو میلیارد تومان بود. حالا حساب کنید در مسابقات بوکس برای یک مدال 100 هزار دلار پرداخت می‌شود. 13 وزن و هر کدام از وزن‌ها سه مدال. ببینید چه پولی جابه‌جا می‌شود.
و جایزه خودت هم 25 هزار دلار بود.
بله، اما به‌واسطه تحریم‌ها هنوز نتوانسته‌ام دریافت کنم. قرار شده آقای بابایی، دبیر فدراسیون به‌عنوان نماینده فدراسیون به دبی برود و جایزه را دریافت کند.
این داستان حضورت در بوکس حرفه‌ای از کجا شروع شد؟ زمانی از حضور در المپیک می‌گفتی.
رویای المپیک را می‌دیدم و به آن رسیدم. بعد هم می‌خواستم با مدال‌آوری در رقابت‌های جهانی، تاریخ‌ساز شوم که این اتفاق هم افتاد. قدم بعدی هم بوکس حرفه‌ای است.
استکی: بستگی دارد که از کجا برایش دعوت‌نامه می‌آید. ابتدا باید از نیمه‌حرفه‌ای شروع کند. باید از نظر رنکینگ به مرحله‌ای برسد که برای حضور در مسابقات دعوت شود.
شه‌بخش: حرفه‌ای واقعی آنجاست که دیگر این رقم‌ها مثل 100 هزار دلار و... شوخی است. آن موقع خودم اسپانسر تیم ملی می‌شوم (با خنده). فکر کنید یک بوکسور 280 میلیون دلار درآمد داشته که این مبلغ در مقابل درآمد بازیکنان فوتبال و بقیه رشته‌ها بسیار متفاوت است.
در بوکس دنیا کسی هست که دوست داشته باشی با او مسابقه بدهی؟
لوماچنکو دو طلای المپیک دارد که دلم می‌خواست با او مسابقه بدهم اما احتمالاً به‌زودی بازنشسته می‌شود. با گارسیا هم دوست دارم مسابقه بدهم اما دلم می‌خواهد شماره یک وزنم را شکست بدهم.
کی به مدال المپیک در رشته بوکس می‌رسیم؟
استکی: باید برسیم.
شه‌بخش: نمی‌گویم شانس مدال داریم. ما می‌توانیم مدال بگیریم.
استکی: برای المپیک پاریس ابتدا باید به سهمیه المپیک فکر کنیم و سپس دو مدال. داریم برای این هدف تلاش می‌کنیم.
شه‌بخش: که یکی از مدال‌ها برای من است.
استکی: البته شروطی دارد. مدال المپیک به همین راحتی به دست نمی‌آید. یا باید بگویند کلاً مدال نمی‌خواهیم یا اینکه طور دیگری این رشته را ببینند.
شما سال‌ها در مقابل اینکه گفته شد «شما را نمی‌خواهیم» ایستادید. حتی مسابقات بوکس پخش هم نمی‌شد اما حالا رقابت‌های‌تان پخش می‌شود و این نشانه خوبی است.
شه‌بخش: من دوتا بازی را بردم. 14 هزار فالوئر به من اضافه شد. نمی‌گویم تعداد فالوئر برایم مهم است اما این عدد می‌تواند یک نشانه باشد برای اینکه بگوییم دیده شدن، چقدر می‌تواند مهم باشد. افرادی که پیش از این اصلاً من را ندیده بودند، مسابقاتم را دنبال می‌کردند.
بیشترین مبلغ دریافتی در لیگ چقدر است و کدام بوکسورها دریافت می‌کنند؟
استکی: فکر کنم دانیال و احسان بیشتر گرفتند. خود دانیال می‌تواند بگوید در لیگ قبل چقدر گرفت.
شه‌بخش: یادم نیست.
استکی: فکر کنم احسان بالاترین مبلغ را گرفت و 100 میلیون گرفت. بعید می‌دانم کسی بالاتر از 100 میلیون تومان گرفته شود. لازم است در اینجا از آقای صالحی نام ببرم. نایب‌رئیس فدراسیون که حمایت‌های خوبی از بچه‌ها داشته است و همیشه از جیبش برای بچه‌ها خرج می‌کند. خودش بوکسور بوده اما دنبال بیزینس رفته است. با این حال از بوکس حمایت می‌کند. حتی آقای ثوری هم به او گفت کاندیدای ریاست شود اما خودش نخواست. گفت هرکس رئیس شود، من حمایت می‌کنم.
شه‌بخش: آقای صالحی همه‌جوره ما را حمایت کردند. هیچ نیازی به تعریف و تمجید ندارند اما من لازم می‌دانم از ایشان، رئیس فدراسیون و مربی استانم تشکر کنم.
با سیستمی که شکل گرفته، به نظر می‌رسد دوست دارید شرایط مدیریت فدراسیون به همین شکل باشد.
استکی: من به‌خاطر ماندن کار نمی‌کنم. حاضر نیستم برای ماندن زیر بار هر حرفی بروم. من فقط به پدرم چشم گفتم. چشم معرفتی می‌گویم اما اینطور نیستم که کسی دستور بدهد و من انجام بدهم اما فکر می‌کنم یک کارهای شروع شده که باید ادامه پیدا کند.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.