پنج شنبه ۳۰ دی ۱۴۰۰

قضاوت زودهنگام ممنوع

سرابِ رؤیایی در تبریز

سرابِ رؤیایی در تبریز
میعاد نیک
میعاد نیک خبرنگار

ایران ورزشی: فوتبال باشگاهی و ملی ایران همیشه برای مربیان کروات مقصدی جذاب و مسیری هموار بوده. اگر نگاهی به اسامی تمام مربیان خارجی فوتبال ایران طی بازه 20 یا 30 ساله اخیر داشته باشیم، شاید بدون اغراق بتوان میانگین بیش از 50 درصدی از این آمار را به مربیان اهل کرواسی اختصاص داد. فوتبال بلوک شرق قاره اروپا که از کیفیت چندانی در فضای باشگاهی برخوردار نیست؛ مملو از مربیانی شده که ادامه کار در همان فضا به دلیل مسائل مالی برای‌شان توجیه اقتصادی ندارد، از این رو خاورمیانه و فوتبال باشگاهی ایران برای‌شان در حد یک مسیر پول‌ساز و درآمدزا جلوه می‌کند.

این نگاه تا حد زیادی هم درست است؛ فوتبال در ایران به دلیل برخورداری حداکثری از جامعه پروپاقرص هواداری، مورد توجه طیف عظیمی از جمعیت کل کشور قرار گرفته و طی سال‌های اخیر با سردمداری شبکه‌های اجتماعی، به پایگاهی برای پرش به سوی مسیرهای هموارتر و پول‌سازتر مبدل شده. اکثر مربیانی که طی سال‌های اخیر پا به فوتبال ایران گذاشتند، با شناخته شدن به وسیله فوتبال ایران در خاورمیانه به شهرتی منطقه‌ای رسیدند تا راه‌های‌شان برای پیوستن به باشگاه‌های متمول عربی راحت‌تر شود. برانکو ایوانکوویچ، آندره‌آ استراماچونی، وینفرد شفر و گابریل کالدرون؛ تنها قطره‌ای از دریای این‌گونه استفاده‌ها هستند. نمونه بارز آن هم دراگان اسکوچیچ، سرمربی فعلی تیم ملی فوتبال ایران خواهد بود که شاید در خواب خود هم نمی‌دید که به سکان هدایت تیم نخست رنکینگ قاره آسیا برسد اما شرایط وقت و ناتوانی فدراسیون فوتبال این فرصت طلایی را در اختیار مرد کروات قرار داد.

همین نسخه در لیگ بیست‌ویکم برای تیم فوتبال تراکتور پیچیده شده؛ یک مربی کم‌رزومه و ناکام به فوتبال ایران راه یافته تا به مقاصد متعالی خود برسد. طبق آمار و ارقام فقط باید امیدوار بود که یکی از پرهوادارترین باشگاه‌های فوتبال ایران با انحطاط و نابودی مواجه نشود. به شروع‌های امیدوارکننده نباید دل بست، ماهی‌ها هنوز به کرانه‌های دریا نرسیده‌اند و فقط سراب است که دیده می‌شود.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.