دوشنبه ۱۷ مرداد ۱۴۰۱

دل نوشته هایی از احوالات ورزش

« مشکل » ورزش را « بیرون » از ورزش جستجو کنید

« مشکل »  ورزش را « بیرون » از ورزش جستجو کنید
فرامرز سنگینی
فرامرز سنگینی

کدام مسوول و بزرگواری در کشور ، « پیمانه » ورزش را اینقدر کوچک گرفته که دو « عالی مقام » ورزش آن ، بایستی بر سر پول و بودجه مورد نیاز برای تداوم افتخار آفرینی‌های ملی ، منتقد یکدیگر باشند ؟؟؟

 چندی پیش ، مجمع عمومی فدراسیون کشتی  کشورمان برگزار شد .

در جریان برگزاری مجمع ، حرف هایی هم زده شد و در بخشی از این نشست مشترک ، انتقاد ، گله و توقعی هم مطرح گردید .
مطرح کننده توقع ، گله و انتقاد ، علیرضا دبیر یکی از قهرمانان به نام جهان و در ردیف پر افتخارترین های ما در پر افتخارترین رشته المپیکی ، یعنی ورزش کشتی بود و در نقطه مقابل هم محمد پولادگر ، مدیر با سابقه و موفق پیشین یکی از فدراسیون های افتخار آفرین در مسابقات جهانی و المپیک یعنی تکواندو قرار داشت ، که در آن هنگامه ، مواجهه با این نوع ادبیات و ... تحمل نکرده و اقدام به ترک آن مجمع ، می نماید .
... و همانطور که شما خوانندگان محترم در جریان امر قرار گرفتید ، از سوی کارشناسان و متخصصان امر ورزش و رسانه ، تحلیل هایی هم در این خصوص ، قلمی ، چاپ و منعکس گردید .

... ولی متأسفانه ، فارغ از تمام مرده باد و زنده باد های مطرح شده ، حقیقتا ، و هزار هزار بار حقیقتا ، آنچه که پنهان شده ، از نظرها دور مانده و مدافعی نداشت ، همان و همین مقوله ورزش بود .
همین کلیت ورزش بوده و هست که متاسفانه و متاسفانه ، در نگاه مسوولان محترم و بزرگوار کشور ، هیچ جایگاه در خور و شایسته ای ندارد ، که اگر می داشت « پیمانه» اش را به گونه ای نمی گرفتند که دو « عالی مقام » دست اندر کار ورزش کشور ، در مورد پول و بودجه مورد نیاز و ... در جهت تداوم افتخارآفرینی های ملی ، اینگونه به انتقاد کردن از یکدیگر مجبور شوند .
خسران اصلی و رنج بسیار ، اینجاست که یک قهرمان جهان و متولی ورزش اول کشور یعنی کشتی ( علیرضا دبیر ) ، برای برنامه ریزی و توسعه و تداوم خلق صحنه های باشکوه قهرمانی جهان و المپیک ، بایستی دست نیاز ( نخواستیم بگوییم دست گدایی ) به سوی مسوولان محترم ذیربط دراز کند و در آن سوی میز هم ، محمد پولادگر رییس پیشین یک فدراسیون موفق و معاون امروز وزارت ورزش و جوانان ، بایستی بگوید نداریم و در بیان استدلال و دلیل هم ، ناخواسته و متاسفانه ، رشته های مختلف ورزشی را مقابل هم قرار دهد .
بالاترین اشکال هم همینجاست که ورزشی ها در مقوله ای ، منتقد یکدیگرند که اصلا در تعیین « چند »  و « چونش » ، اصلا دخالتی نداشته اند .
کدام بزرگوار و مسوولی در کشور ، پیمانه کلیت ورزش ، که یک پدیده مهم اجتماعی بوده ، و اگر توسعه عمومی یابد ، سلامتی روح و روان جامعه را تضمین کرده و اگر قهرمان بسازد ، سبب ساز توفیقات ارزشمند جهانی شده و شکوفایی غرور ملی را باعث می شود ، را تا این حد کوچک گرفته که نتیجه عمل ایشان ، موجبات کدورت و دلگیری و دلسردی را پدید آورده ، ... براستی کدام مسوول ؟
اعداد مطرح شده از سوی معاون وزیر و حتی فراتر از این ارقام هم ، کفاف اجرایی کردن طرح ها و پروژه های کم اهمیت تر از پروژه ورزش و توسعه و قهرمان پروری را نمی دهد ، چه برسد به این پدیده ارزشمند اجتماعی و فرهنگی .

مخاطبان محترم ؛

مشکل اصلی ورزش ما ، تعیین جایگاه شایسته ورزش در کشور و نظام بودجه نویسی برای آن است و تاکید می کنیم که اشتباه نشود ، مشکل اصلی ، « ورزش »  و « ورزشی » ها نیستند .
لطفاً اگر می خواهید به حقیقت برسید ، « اشکال »  را در « بیرون » از ورزش ، جستجو کنید .

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.