دوشنبه ۱۱ مهر ۱۴۰۱

همه دنبال مهاجم خوب می‌گردند اما...

پرسپولیس شانس گل نمی‌سازد!

پرسپولیس شانس گل نمی‌سازد!

برای بازی اول بد نبود اما خوب هم نبود. نمی‌شود زیاد پاپیچ یحیی شد که مثلاً چرا 17 دقیقه بعد از ده نفره شدن حریف تعویض کرد و یکی از هافبک‌های دفاعی‌اش را بیرون کشید یا چرا از تعویض‌های چهارم و پنجمش بهره نبرد اما مهم اینکه دو امتیاز از دست رفت. تیم جدید یحیی کامل کامل نبود اما آنقدر ناقص نبود که نتواند حتی تیم بی‌ستاره تارتار را در زمین نه چندان جالب فولادشهر شکست دهد. از همه بدتر اینکه پرسپولیس بیشتر از 40 دقیقه (نزدیک یک نیمه) یک بازیکن بیشتر از حریف داشت اما درهای دفاع ذوب‌آهن را باز نکرد و فقط با یک امتیاز از اصفهان برگشت که با برخورداری از این تعداد بازیکن شاخص و نیروهای زبده تهاجمی و البته در نظر گرفتن شرایط بازی، نتیجه‌ای ناامید‌کننده بود. آمار بازی می‌گوید پرسپولیس حدود پنج برابر حریفش پاس سالم داده است (568 به 113) و طبیعتاً با دقت پاس بسیار بالاتر بازی مالکانه‌ای طبق خواسته یحیی ارائه کرده است. آمار مالکیت 77 به 23 حاکی از برتری مطلق سرخ‌ها در این آیتم دارد که البته بخشی از آن مربوط به آن 40 دقیقه بازی با یک یار بیشتر است اما برتری در مالکیت توپ چیزی نیست که برای پرسپولیس جدید و مایه افتخار باشد. تیم یحیی فصل قبل و فصل قبل‌تر از آن همواره یا تیم اول لیگ در این آیتم بوده یا تیم دوم اما آنچه نگران‌کننده به نظر می‌رسد عدم تناسب ساخت موقعیت گل حتمی با این میزان از مالکیت توپ است. پرسپولیس با 77 درصد مالکیت توپ 16 شوت به سمت دروازه حریف زد که فقط 4 تا از آنها داخل چهارچوب بود و همان‌ها را می‌شد به عنوان شانس گل قطعی قبول کرد اما آیا برای شکستن دیوار دفاعی تیمی که اتوبوس مقابل‌تان چیده است این تعداد شانس گل کافی است و پیروزی را در دسترس قرار می‌دهد؟ در تیم پرسپولیس و بین هواداران و پیشکسوتان بیشتر از دو ماه است که همه دنبال مهاجم نوک قاتل تمام کننده می‌گردند تا تیم را در این بازی‌های گره خورده برنده از زمین بیرون بیاورد اما درست مثل فصل قبل بیشتر از اینکه در این منطقه فقدان مهاجم تمام کننده شاخص به چشم بیاید بحث موقعیت نساختن یا موقعیت‌های کم تعداد است که آزار دهنده است و باعث شده پرسپولیس مثل بیشتر بازی‌های فصل قبل خیلی سخت به گل برسد و به دشواری پیروز شود. اینجاست که نگاه‌ها به خط میانی و هافبک‌ها دوخته می‌شود. فصل قبل پرسپولیس تمام تمرکزش در فاز حمله را روی کانال‌های کناری گذاشته بود و دل به کارهای ترکیبی ستاره‌هایی مثل ترابی و امیری یا پهلوان، عالیشاه و نعمتی می‌بست که بعضاً با افت یا غیبت این بازیکنان به مشکل می‌خورد. همان مقطع بحث‌هایی در مورد عدم استفاده از کانال مرکزی برای ایجاد موقعیت گل مطرح شد تا یحیی برای فصل جدید سراغ سروش رفیعی و تغییر سیستم برود اما حالا با ایجاد تنوع بیشتر باز هم پرسپولیس موقعیت گل زیادی نمی‌سازد. شاید بخشی از این معضل در بازی نخست فصل را بتوان به تازه فارغ شدن از بدنسازی سخت پیش فصل و البته ناهماهنگی بازیکنان قدیمی و جدید و البته تغییر سیستم ارتباط داد اما یادتان باشد اگر این مشکل از بازی دوم به بعد هم وجود داشت و حتی با حضور لوکادیای اروپایی هم پرسپولیس سخت گل زد، دیگر بحث نداشتن مهاجم شاخص را پیش نکشید و کاری کنید تا یحیی دنبال حل مشکل در خط میانی و به صورت کلی پایه‌ریزی موقعیت گل با متدی تازه باشد.

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.