دوشنبه ۱۰ بهمن ۱۴۰۱

دست از سر تیم ملی بردارید!

دست از سر تیم ملی بردارید!
سید مهدی فاطمی
سید مهدی فاطمی روزنامه نگار

واکنش تیم ملی فوتبال ایران به وقایع اخیر ،دریافت شش گل از انگلیس و تحمل سنگین ترین شکست در تاریخ حضور در جام جهانی بود!

واکنش تیم ملی فوتبال ایران به وقایع اخیر ،دریافت شش گل از انگلیس و تحمل سنگین ترین شکست در تاریخ حضور در جام جهانی بود!
شاگردان کیروش با ترکیبی عجیب و غریب و پر از شائبه سیاسی کاری وارد میدان شدند که حاصل آن نمایشی ضعیف و تهوع آور و دریافت سه گل در یک نیمه از  این حریف قدرتمند و عنوان دار بود. یک‌بار هم ضربه سر مگوایر به تیر دروازه خورد و بخت با تیم ایران در این صحنه یار بود.
بعضی‌ها معتقدند چیدمان ابتدای بازی تیم ملی بیشتر از اینکه فنی و فوتبالی باشد، محصول دخالت مستقیم سیاست در ورزش و فوتبال بوده است. همان کج سلیقگی محض که در بحبوحه اعتراضات مردمی اتوبوس تیم ملی را به دیدار رئیسی برد تا بی پشتوانه و حمایت‌ترین تیم تاریخ ورزش ایران از نقطه نظر پایگاه مردمی راهی بزرگترین رویداد ورزشی دنیا شود.
به کار گیری بازیکنانی همچون روزبه چشمی‌ و علی کریمی در روزی که اکثر قریب به اتفاق  بازیکنان تیم ملی نیمه اول فاجعه باری را سپری می کردند، سیاسی‌ترین ترکیب تاریخ ایران را خلع سلاح کرده و تبدیل به حریفی کاملا دست و پا بسته مقابل یاران هری کین کرد. علامت سوال روی استفاده از علی کریمی بود. بازیکن شایسته‌ای که بواسطه مصدومیت مدت‌ها دور از میدان بوده اما به یک‌باره نه تنها خیلی عجیب وارد لیست نهایی شد که در ترکیب ابتدایی اولین باری هم حضور داشت. چه تفکری پشت چنین تصمیمی بود؟! البته همان‌طور که پیشتر گفته شد تقریبا همه بازیکنان تیم ملی به جز مهدی طارمی در نیمه اول ضعیف و دور از انتظار ظاهر شدند و نمی توان گناه نا کامی تیم را فقط گردن کریمی و چشمی انداخت اما بدسلیقگی و یا مصلحت اندیشی و سیاسی کاری در ارنج ابتدایی بلای جان تیم ملی شده و آن نتیجه را رقم زد.
نیمه دوم اما اوضاع اندکی بهتر شد و با جا به جایی‌های صورت گرفته شاهد بازی بهتری از تیم ملی بودیم. به گل هم رسیدیم اما مشکلات خط میانی و دفاع ما باعث دریافت سه گل دیگر شد.
آنچه از این بازی به جای ماند را می‌توان در دو بخش تحلیل کرد. از منظر فنی نه انگلیس آنقدر قوی بود که ما را گل‌باران کند، نه ایران به این ضعیفی که دروازه اش بار ها و بار ها گشوده شود.شاید اگر ده بار فوتبال ما با این حریف صاحب فوتبال خود مسابقه دهد تنها یک‌بار شانس برد و یا حتی کسب امتیاز را‌ داشته باشیم اما باختن با شش گل هم قطعا در نه مسابقه بعدی رقم نخواهد خورد. تیم ایران اگرچه از اول هم شانس موفقیت برابر انگلیس را برای خود‌ متصور نبود اما این چنین شکست سنگینی هم در ذهن هیچ کس نمی‌گنجید. این باخت بیشتر از آنکه در زمین رقم بخورد در بیرون از میدان اتفاق افتاد.به تمرکز از دست رفته کادر فنی و بازیکنان. یه خود زنی هوادارانی که تاب خنده های مصنوعی و اجباری بازیکنان مقابل دوربین ها را نیاورده و از دیدار آنها با رئیس جمهور و بعضی تعظیم و کرنش ها سخت آزرده خاطر بودند.
بخش عمده ای از ایرانیان و نه همه مردم پشت تیم ملی را خالی کردند. صفحات مجازی پر شد از انتقادات توام با فحاشی به بازیکنان تیم ملی. در ورزشگاه محل مسابقه حریف ایران را تشویق کرده و بازیکنان خودی را بی شرف خوانده و هو کردند! 
کمتر کسی خبر دارد اما کار سه چهار روز اخیر یکی از‌ مدافعین اصلی تیم ملی که در ترکیب نخست هم در میدان غایب بود فقط گریه بوده و غصه! 
بازیکنانی که سرود ملی را زمزمه نکردند از طرف برخی جناح های تند رو و رسانه‌ای مثل کیهان بی غیرت قلمداد شده و احتمالا برای مسابقات بعدی تحت فشار بیشتری هم قرار خواهند گرفت!
انتظاری که از هواداران رویگردان شده از تیم ملی و البته مسوولین و مدیران سیاسی ،امنیتی و وزارت ورزش می رود رها کردن این تیم به حال خود و پرهیز از ورود بیشتر آن به مسائل غیر فوتبالی ست. اجازه دهید این دو بازی پیش رو به دور از گل به خودی و فشار از داخل به تیم ملی باشد. این درست که فوتبال و نتایج تیم ملی مدت‌هاست از علاقمندی های مردم کنار گذاشته شده و حتی قهرمانی جام جهانی هم هیچ ایرانی با وجدان و شرفی را با خنده آشتی نمی‌دهد اما فحاشی به تیم ملی آن هم توسط تماشاگران خودی آبروریزی محض است. خود زنی آشکار است. بگذارید این دو بازی و شاید سه بازی در صورت صعود از گروه تمام شود.
بعد از آن هر آنچه مربوط به فوتبال و تیم ملی و باشگاهی‌ست را تعطیل کنید.
کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.