پنج شنبه ۱ آبان ۱۳۹۹

ورزشکاران حتی نیزه نداشتند

محسن ربانی: طلبم ازبازی‌های آسیایی را شاگردانم می‌گیرند

محسن ربانی: طلبم ازبازی‌های آسیایی را شاگردانم می‌گیرند
آزاده پیراکوه دبیر صفحه ورزش ایران

هر وقت به مشکل مالی برخوردند؛ گفتند "مربی ایرانی" باید باشد/ حیات خانه را به باشگاه تبدیل کرده و تمرین می کنیم/ شانس را آدم با استعداد می آورد

محسن ربانی یکی از نام‌های ماندگار دوومیدانی ایران است. ورزشکاری که سالها نفر اول پرش با نیزه ایران بوده و حالا افتخاراتش را از راه دیگری دنبال می‌کند. شاگردانی دارد که با وجود سن کم می‌درخشند و او از این درخشش لذت می‌برد؛ مثل رکوردی که توسط مهسا میرزاطیبی در لیگ دوومیدانی زنان ثبت شد. ربانی چند سالی است که با دنیای قهرمانی خداحافظی کرده و از همان روزهاست که به همراه همسرش که او هم از قهرمانان این رشته بوده، مربیگری را انتخاب کرده؛ انتخابی که سختی‌های زیادی را هم برایش به همراه داشته است. او و چهره‌هایی مثل هادی سپهرزاد، سجادی مرادی، کاوه موسوی و ... که خودشان روزی قهرمان بودند، بهتر از هر کسی سختی‌های مسیر به بار نشستن در رشته‌ای مثل دوومیدانی را می‌دانند و اینجاست که باید حضورشان را در کسوت مربیگری مغتنم شمرد. رکوردشکنی مهسامیرزاطیبی در مرحله دوم لیگ دوومیدانی باشگاه‌های کشور در ماده پرش با نیزه، بهانه خوبی است برای صحبت با ربانی که می‌گوید طلای بازی‌های آسیایی را طلب دارد و می‌خواهد با شاگردانش به این خواسته برسد.

***

دو مرحله از لیگ و یک مسابقه جایزه بزرگ برگزار شده که اتفاقا نتایج‌اش برای شما هم خوب بوده.

فدراسیون خیلی تلاش کرد که لیگ برگزار شود و خدا را شکر این اتفاق افتاد. البته هیچ وقت همه چیز صدر در صد عالی نیست و حتما کمبودهایی وجود دارد. به هر حال با توجه به شرایط کرونا و برگزاری رقابت‌ها در زمانی دیرتر از چیزی که انتظار می‌رفت، پیش بینی می‌شد رکوردها، خیلی فوق العاده نباشند اما با این حال در برخی مواد شاهد این بودیم که اتفاق‌های خوبی رقم خورد. دایمون لیگ‌ها در حال برگزاری است و ما هم باید در ایران رقابت ها را شروع می‌کردیم. با توجه به اینکه این رشته در فضای باز برگزار می‌شود، خوشبختانه امکان برگزاری رقابت‌ها با رعایت پروتکل‌های بهداشتی وجود داشت که همین اتفاق هم افتاد و در این یک ماه اخیر، یک مرحله جایزه بزرگ که حکم آزمایش را داشت، با دو مرحله لیگ برگزار شد.

با توجه به شیوع ویروس کرونا، شما از چه زمانی برنامه تمرینی شاگردان‌تان را شروع کردید؟

تقریبا تعطیلی نداشتیم. ما پارسال مرتب تمرین می‌کردیم تا قبل از قهرمانی آسیا که البته هیچ کدام از شاگردانم انتخاب نشدند. دو هفته‌ای استراحت کردیم و با وجود اینکه مسابقات هم لغو شد، اما در حیات منزل من، تمرینات‌مان دنبال شد. البته فکر می‌کنم ورزشکاران حرفه‌ای خیلی از تمرین دور نشدند؛ به جز در رشته‌هایی که تجهیزات خاصی نیاز دارند.

پرش با نیزه هم امکانات و فضای خاصی را می‌خواهد.

در این دوران، تمرکزمان را روی مواردی گذاشتیم که پیش از این فرصت‌اش فراهم نبود. روی نقاط ضعف‌مان کار کردیم. قدرت بچه‌ها ضعیف بود که در این مدت، روی این موضوع، توان هوازی و سایر مواردی از این دست کار کردیم. در ساعت هایی که خلوت بود، به پارک جنگلی می‌رفتیم و ساعات دیگر، از منزل من استفاده می‌شد.

در حال حاضر چند شاگرد دارید؟

7 – 8 نفر از نوجوانان و جوانان مستعد هستند که من به همراه همسرم ( که از دوومیدانی کاران بلاروس بوده) با آنها کار می‌کنیم. البته با توجه به شرایط و برای رعایت همه موارد، ساعت های مختلف را برای تمرین بچه ها در نظر گرفته بودیم که به صورت جداگانه تمرین می‌کردند. در مورد خانم‌ها من برای اصلاح تکنیکی برنامه‌ریزی می‌کردم و همسرم هم کارهای مربوط به بدنسازی و ... را انجام می‌داد.

چی شد که تصمیم گرفتید، مربیگری کنید؟

5 – 6 سال پیش، در روزهایی که می‌خواستم ورزش را کنار بگذارم، همسرم مهسا را به من معرفی کرد و خواست که مربیگری‌اش را بر عهده بگیرم. اولین تجربه مربیگری ام بود و برایم خیلی سخت بود. کلا آموزش برای من خیلی دشوار بود. البته دوستانم خیلی کمک کرده و تشویقم کردند. من در دوره‌ ورزشکاری با مربیان خارجی زیادی کار کرده بودم و تصمیم گرفتم که آنچه یاد گرفته‌ام را به بقیه منتقل کنم. شروع کردم به مطالعه و همزمان کارم هم دنبال می‌کردم.

مهسا میرزاطیبی با پرشی که داشت، خیلی ها را امیدوار کرد.

5 سال پیش و درسال 2015، مهسا سه متر و 10 سانتی متر می‌پرید و حالا می‌بینیم که او رکورد چهار متر را ثبت می‌کند. البته در این مدت خیلی فراز و نشیب داشتیم. به طوریکه حتی در یکی از مسابقات برون مرزی، مهسا مجبور شد نیزه ورزشکار ترکیه‌ای را بگیرد. اگر آقای کیهانی در دوره قبل مدیریت فدراسیون کمک می‌کرد، ما برای در اختیار داشتن نیزه تا این حد سختی نمی‌کشیدیم.

مشکل مالی وجود داشت یا دلایل دیگری را مطرح می‌کردند؟

متاسفانه بحث مالی را مطرح می‌کردند در حالیکه من معتقدم تامین آنچه ورزشکاران نیاز داشتند، اصلا اولویت نبود. با کمک یکی از دوستانم که مدیر شرکت پلیمر خلیج فارس است و در لیگ هم تیمداری می کند، هزینه خرید نیزه را تامین کردیم و از سوئد 5 نیزه را سفارش دادیم. قرار شد نیزه ها به ترکیه برسد و من در آنجا دریافت کنم. این اتفاق افتاد اما با وجود اینکه از قبل هماهنگ کرده بودیم، هواپیمایی ترکیه اجازه حمل نیزه ها را نداد و من ماندم تا راه حلی پیدا کنیم. خلاصه اینکه هر طور شده، بالاخره توانستم از طریق باربری هایی ه از ترکیه اجناسی را وارد کشور می‌کردند، نیزه ها را وارد کنیم. این یک مورد را گفتم تا بدانید برای فراهم کردن مقدماتی‌ترین مسائل هم چقدر سختی داشتیم. من در آن زمان بارها برای فدراسیون نامه نوشتم اما در آن زمان این قبیل اقدامات اصلا اولویت نبود.

به نظر می‌رسد مشکلاتی از این دست برای مربیان جوان دوومیدانی که چند سالی از دنیای قهرمانی خداحافظ کرده‌اند، بسیار اتفاق افتاده.

هر وقت که فدراسیون به مشکل مالی برخورد می‌کرد، می‌گفتند مربی ایرانی. حسین رسولی ( ورزشکار پرتاب دیسک) داشت با آقای سپهرزاد کار می‌کرد اما روی لج و لجبازی، او و شیری را به بلاروس فرستادند و بعد هم دیدیم که چه مشکلاتی پیش آمد. ما امروز می بینیم که شاگرد کاوه موسوی رکورد می زند و سپهرزاد در چند رشته مربیگری می‌کند. سجاد مرادی هم به همین شکل... اما با ما چطور رفتار شد؟ من و دوستانم اهل بازارگرمی نیستیم و این حرفی که می‌زنم برای این کار نیست. چون معتقدم هر کسی دوست دارد، می‌ماند و کارش را انجام می‌دهد. هر کسی هم که دوست ندارد، می تواند در جایی دیگر به زندگی اش ادامه بدهد. اما یکی مثل سپهرزاد پیشنهاد کار در خارج از کشور را داشته اما مانده و کار می کند. یا برای خود من هم شرایط کار در جایی دیگر فراهم بوده اما ما نمی‌توانیم بگذاریم و برویم.

چه انگیزه ای باعث شده که حتی حیات منزل را در اختیار بچه ها بگذارید که از آنجا برای تمرین استفاده کنند؟

من از تمرین دادن خسته نمی شوم. روزی 6 – 7 ساعت کار می‌کنم و وقتی می بینم شاگردم رکورد کشور را می‌زند، احساس می کنم اورست را فتح کرده‌ام. عرشیا که دیگر شاگردم است، با 15 سال سن، چهار متر و 70 می‌پرد در حالیکه خودم در 19 سالگی این رکورد را ثبت می‌کردم. من از پرورش دادن لذت می‌برم. این کار مثل پرورش دادن درخت پسته می‌ماند که چند سال زمان می‌برد. بعد هم می‌توانم بنشینم و ثمره کاری که انجام شده را ببینم. مثل معماری که ساختمانی را بسیار زیبا طراحی می‌کند. بعد کمی از آن فاصله می‌گیرد. می بینیدش و لذت می برد. کاری که من و دوستانم انجام می‌دهیم، بیشتر لذت شخصی است. روز یکشنبه و زمانی که شاگردانمان رکورد کشور را جابجا می‌کردند، همه ایران بازی استقلال را می دیدند. توقعی نداریم و طبیعی است که این اتفاق بیفتد و اصلا کسی متوجه نشود که لیگ دوومیدانی هم در حال برگزاری است. من اهل گلایه نیستم و حالا که شما تماس گرفته‌اید، این صحبت ها را مطرح می کنم. من کارم را انجام می‌دهم و همین که بچه‌ها نتیجه بگیرند، یعنی اتفاق فوق العاده‌ای افتاده است.

فکر می کنید چه آینده ای در انتظار این نسل جوان است. می‌توانیم برای بازی های آسیایی دو دوره بعد به آنها امید ببندیم؟

من معتقدم اگر از این بچه‌ها خوب حمایت شود، ما در همین بازی های آسیایی 2022 شانس مدال آوری داریم.

حتی در بخش دختران شانس داریم؟

حتما همینطور است. مهسا میرزا طیبی، می تواند به مدال بازی های آسیایی برسد ضمن اینکه در مواد دیگر هم چهره‌هایی مثل مهسا داریم. ضمن اینکه شانس را آدم با استعداد می آورد. این بچه ها استعدادشان را نشان داده‌اند.

مشروط بر اینکه حمایت شوند.

ما باید به دنیا نشان بدهیم که هر چقدر تحریم کنند، این جوان ها زنده اند. فعالیت می کنند و کار به کار کسی داریم. اما حمایت لازم است. وقتی ورزشکار به مسابقه خوب برود، حریفانش را می بیند و خودش را باور می‌کند. پس می تواند در مسابقات بزرگ خودش باشد و همه توانش را نشان دهد. انتظار ما زیاد نیست. مگر درباره امیدهای المپیک حرف نمی زنیم. خب اینهمه استعداد. امیدوارم کارشناسان کمیته ملی المپیک این بچه ها را ببینند و به هر شکلی که می‌توانند حمایت‌شان کنند. ما یک نسلی بودیم که تا سن بالای 30 سال، در سطح قهرمانی تمرین کرده ایم و مسابقه داده‌ایم. از پول بیت المال برای ما هزینه شده و می خواهیم نتیجه این سرمایه گذاری را ببینیم. نتیجه‌اش می‌شود تربیت یک نسل دیگر. ما مربیان ایرانی خوب زیادی داریم. اورنگ مستقیم در مازندران در حیات خانه اش دایره درست کرده و ورزشکاری را پرورش داده که به راحتی اول ایران می‌شود. خب این مربی چرا نباید حمایت شود. ما " یاعلی " را گفته ایم و کارمان را انجام می‌دهیم. بقیه اش دست کسانی است که می توانند از این ورزشکاران حمایت کنند تا برای کشور اتفاق های خوبی بیفتد.

فکر می کنید در این مسیر خسته و بی انگیزه شوید؟

انشالله کاری که شروع کرده ام را تمام می‌کنم. من از بازی های آسیایی یک طلبی دارم که می‌خواستم با سپیده توکلی نقدش کنم که بنا به دلایلی نشد. حالا چک را دست مهسا و عرشیا داده ام تا نقدش کنند. من در کارنامه قهرمانی ام مدال بازی های آسیایی را ندارم و حالا می‌خواهم شاگردانم طلب من را از بازی های آسیا به بهترین شکل و با رنگ طلا بگیرند.

و سوال آخر. با تیم پلیمر خلیج فارس در لیگ شرکت کردید؛ باشگاهی که گفته می‌شود حمایت های خوبی از دوومیدانی داشته. با توجه به این حمایت‌ها، می‌توانیم بگوییم شرایط قراردادهای لیگ دوومیدانی نسبت به قبل بهتر شده است؟

آقای رحمتی که مدیر عامل این شرکت هستند، در دو سال اخیر حمایت های خوبی داشتند و حتی در دوران شیوع کرونا هم ورزشکاران را رها نکردند. دو سال است که تیمداری می کنند و امکانات لازم را برای بچه ها فراهم می کنند. بعد از مرحله اول لیگ هم به موقع پول بچه ها را پرداخت کردند. البته نمی توانم بگویم قراردادها نسبت به سال قبل تغییر زیادی داشته اما از این باشگاه شاهد برخورد حرفه‌ای هستیم. امیدوارم فضای دوومیدانی به شکلی باشد که چند تا از این اسپانسرهای قوی داشته باشیم تا در مجموع به رشد دوومیدانی کمک شود.

 

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.