سه شنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۹

لیگ قهرمانان آسیا، معیار سنجش کیفیت لیگ برتر

حذف تیم‌های ایرانی زنگ خطر برای فوتبال

حذف تیم‌های ایرانی زنگ خطر برای فوتبال
آرمن ساروخانیان| @armen7791 روزنامه نگار

تصمیم‌سازان فوتبال باید از خودشان بپرسند که فوتبال ایران با پتانسیل بالایش چرا به جای داشتن بهترین لیگ غرب آسیا به این روز افتاده است؟

پیش از شروع تورنمنت دوحه این نگرانی دور از ذهن نبود که هیچ‌کدام از چهار تیم ایرانی نتوانند به مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا برسند. پایان فشرده لیگ نوزدهم و مشکلات تیم‌ها در بازار نقل و انتقالات مهم‌ترین دلایلی بود که اجازه نداد آنها در بهترین شرایط به قطر سفر کنند. علاوه بر این موارد، سه تیم از چهار تیم ایرانی با سرمربی جدید به این مسابقات رفتند و دو نفر از آنها یعنی محرم نویدکیا و مهدی رحمتی بدون کمترین تجربه این مسئولیت سخت را به عهده گرفتند. با این حال شروع مسابقات نشان داد که سایر تیم‌های آسیایی به دلیل شیوع کرونا کم و بیش مشکلات مشابهی دارند و با بهترین شرایط به دوحه نرفته‌اند.
اگر این شرایط ناخواسته و غیرمنتظره را برای تمام تیم‌ها یکسان بدانیم، می‌توان گفت که تیم‌های ایرانی در این تورنمنت نتایج ضعیفی گرفتند و دور از ذهن نیست که نگرانی روز اول، یعنی حذف هر چهار تیم رنگ واقعیت بگیرد. نگرانی زمانی بیشتر می‌شود که به یاد بیاوریم فصل گذشته هم اوضاع تیم‌های ایرانی چندان بهتر نبود. پرسپولیس، استقلال و ذوب‌آهن سه تیم ایرانی حاضر در مرحله گروهی بودند که تنها تیم اصفهانی به لطف قرعه آسانش توانست به مرحله حذفی برسد و دو تیم مدعی تهرانی حذف تلخی را تجربه کردند.
این بار نوبت شهرخودرو و سپاهان بود که پیش از دور ششم مرحله گروهی حذف‌شان قطعی شود و استقلال و پرسپولیس هم تنها در صورت برد در بازی آخر می‌توانند به مرحله حذفی برسند.
ناکامی در فتح لیگ قهرمانان آسیا یکی از حسرت‌های فوتبال ایران در حدود سه دهه گذشته است، با این حال چهار تیم ایرانی در این مدت موفق شدند به فینال برسند. نتایج دو فصل اخیر اما به شدت ناامیدکننده است و اگر استقلال و پرسپولیس هم در این مرحله کنار بروند، زنگ خطری جدی برای فوتبال ایران به صدا در خواهد آمد.
در ناکامی تیم‌های ایرانی رد پای تصمیمات خرد و کلان مسئولان لیگ برتر و مدیران باشگاه‌ها کاملاً آشکار است. شهرخودرو، یکی از ضعیف‌ترین تیم‌های تورنمنت که باید تک امتیازش را مدیون کرونای دسته‌جمعی الهلالی‌ها بداند، نمونه سرمایه‌گذاری‌های یک‌شبه و مقطعی در فوتبال ایران است. هیچ نظارتی برای ورود سرمایه‌گذاران جدید در فوتبال نیست و لیگ برتر پر از نمونه‌هایی است که شرکت‌ها با سر و صدای زیاد وارد شده و پس از مدت کوتاهی با انبوه بدهی کنار رفته‌اند. سازمان لیگ حتی برای انتخاب سرمربی هم سختگیری کافی ندارد و این باشگاه برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها دروازه‌بانش را بدون تجربه مربیگری به عنوان سرمربی انتخاب کرده است. تصویری که شهر خودرو از فوتبال ایران ارائه داد تأسفبار است؛ تیمی که زنگ تفریح حریفانش بود و توان نزدیک شدن به دروازه آنها را نداشت.
استقلال گرفتار مشکلات اساسی مدیریت است و با خودزنی‌های هفته‌های اخیر مجبور شد با مربی موقت به قطر برود. نمایش ضعیف تعدادی از بازیکنان کلیدی استقلال مقابل الشرطه واکنشی طبیعی به تغییرات پرشمار کادر فنی در ماه‌ها و هفته‌های اخیر است. این چهارمین بار است که بازیکنان مجبورند خودشان را با تفکرات یک کادر جدید وقف بدهند و مطمئن‌اند که همکاری با کادر فعلی به همین چند بازی محدود خواهد شد.
ضعف پرسپولیس و سپاهان در این تورنمنت بی‌ارتباط با قانون جدید ممنوعیت ورود مربیان و بازیکنان خارجی نیست. سپاهان بی‌میل نبود برای لیگ بیستم از سرمربی خارجی استفاده کند، ولی در نهایت مجبور شد سراغ نویدکیای بی‌تجربه برود. پرسپولیس هم برای پر کردن جای خالی ترابی و علیپور چاره‌ای جز انتخاب از بازار محدود لیگ نداشت.
فوتبال باشگاهی ایران با مشکلات مالی، شکایت‌های پرشمار بین‌المللی، بی‌ثباتی مدیریتی و کمبود بازیکنان باکیفیت دورنمای روشنی ندارد و اگر شرایط تغییر نکند، صعود تیم‌های ایرانی به مرحله حذفی لیگ قهرمانان هم به تدریج به یک مأموریت خیلی سخت تبدیل خواهد شد. تورنمنت قطر معیار خوبی برای سنجش توان فوتبال باشگاهی ایران است که در رقابت با رقیبان همیشگی‌اش به دردسر افتاده و راه بردن آنها را دیگر بلد نیست. تنها دو برد و قبول 5 شکست در ده بازی به هیچ‌وجه آمار خوبی برای چهار نماینده ایران نیست. تصمیم‌سازان فوتبال باید از خودشان بپرسند که فوتبال ایران با پتانسیل بالایش چرا به جای داشتن بهترین لیگ غرب آسیا به این روز افتاده است؟
کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.