پنج شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۹

لیگ قطر جای پیرمردهاست

سجاد استکی: نمی دانم مربی تیم ملی چه کسی است/ طمعکارم و به این زودی راضی نمی‌شوم/ ماسک نزنیم، 80 یورو جریمه می شویم

سجاد استکی: نمی دانم مربی تیم ملی چه کسی است/ طمعکارم و به این زودی راضی نمی‌شوم/ ماسک نزنیم، 80 یورو جریمه می شویم

نمی‌دانم چرا برای فوتبال همیشه پول هست. چطور می‌توانند صد و هفتاد – هشتاد میلیارد تومان به یک مربی شکست خورده فوتبال بدهند اما برای رشته‌های دیگر پول ندارند.

آزاده پیراکوه - به یکباره و با اینکه با " چسمه" قرارداد داشت، قید حضور در لیگ رومانی را زد و راهی فرانسه شد. سفری که الان یک سال و سه ماه است طول کشیده و کرونا مانعی شده برای برگشت. لیگ دو را پشت سر گذاشت و با تیم " سه سون رنه" راهی لیگ یک شد و حالا یک هفته ایست که فرصت فراهم شده تا مقابل چشم بزرگان هندبال فرانسه خودی نشان دهد. سجاد استکی که چند سالی است بازی در هندبال اروپا را تجربه می‌کند، به لیگی رسیده که آرزویش را داشته اما خواسته‌هایش تمامی ندارد. می‌خواهد آنقدر خوب باشد که تیم بهتری را خواهان خود کند. می‌گوید طمعکار است و در اوج پختگی، باید چند سال دیگر در سطح یک اروپا بماند. این خواسته آنقدر برایش مهم بوده که حتی قید حضور در تیم مشترک با بردارش را هم زده و تنهایی را به جان خریده تا مسیر رشدش متوقف نشود. در فاصله یکی – دو روز بعد از برگزاری هفته اول لیگ هندبال فرانسه با یکی از چهره‌های ماندگار هندبال ایران همکلام می شویم تا از حال و هوایش بگوید و روزهایی که در فرانسه می‌گذراند.

لیگ فرانسه شروع شد و بالاخره بعد از مدت‌ها که از شما خبری نبود، آفتابی شدی.

یک سال و سه ماه است که به ایران نیامده‌ام؛ درست از زمانیکه به فرانسه آمدم تا در لیگ این کشور مسابقه بدهم. برنامه‌ام این بود که بعد از پایان فصل به ایران بیایم و به خانواده سر بزنم که با شیوع ویروس کرونا همه برنامه‌هایم بهم ریخت. الله کرم ( برادرم) که در رومانی بود، به ایران برگشت اما با توجه به اینکه مشخص نبود وضعیت قرنطینه و پروازها چطور پیش می‌رود، من در فرانسه ماندم. البته توصیه برادرم هم همین بود. مدت زیادی است که خانواده، به خصوص پدر و مادرم را ندیده‌ام و دلتنگ‌شان هستم. 

پس روزهای سختی را گذرانده‌ای.

اینجا هم چند ماهی در قرنطینه بودیم. وقتی کرونا شیوع پیدا کرد، چهار ماه قرنطینه بودیم و دو ماه هم بعد از قرنطینه بازی نکردیم. باشگاه‌ برگه‌هایی داده بود که اگر برای خریدهای ضروری بیرون می‌رفتیم، باید به پلیس نشان می‌دادیم تا جریمه نشویم. البته این قانون دولت بود و ما چون خارجی بودیم، کمی سخت گیری در موردمان بیشتر بود. در روزهای قرنطینه من سعی کردم با یکسری تمرینات در منزل، شرایط آمادگی بدنی‌ام را به طور نسبی حفظ کنم. بعد از چهار ماه قرنطینه، هم  می‌دویدم، هم در سالن کار با وزنه را انجام می‌دادم. با اینکه سعی کرده بودم مراقب رژیم غذایی‌ام باشد و تحرک داشته باشم، اما حدود 3 – 4 کیلو اضافه وزن داشتم و به همین خاطر امیدوارم دیگر شرایط قرنطینه پیش نیاید.

در حال حاضر شرایط چطور است؟

 الان هم اوضاع خیلی خوب نیست. " رنه" شهر کوچکی است و طبق اعلام دولت، ما در حال حاضر در منطقه قرمز هستیم. ماسک اجباری است و اگر استفاده نکنیم، 80 یورو جریمه می‌شویم.

تمرینات‌تان از چه زمانی آغاز شد؟

از بیستم جولای وارد کمپ شدیم و با اعضای جدید تیم آشنا شدیم. روز بیست و یکم، تست کرونا گرفتند و بیست و دوم، تست فنی و پزشکی دادیم. تمرینات هم از 23 جولای شروع شد. چون مدت زیادی از هم دور بودیم، باشگاه اردوی یک هفته‌ای در برنامه‌مان قرار داد. بعد هم 3 – 4 بازی دوستانه انجام دادیم تا اینکه هفته قبل اولین مسابقه‌مان را مقابل سان رافائل برگزار کردیم که مساوی مقابل این تیم یک شروع خوب به حساب می‌آید.

با توجه به اینکه همچنان خبر افزایش آمار مبتلایان به کرونا در فرانسه هم شنیده می‌شود، مسابقات در چه شرایطی برگزار می‌شود؟

همه چیز مبهم است. طبق برنامه اولیه شنبه آینده، باید بازی بعدی‌مان را مقابل پاری سن ژرمن در پاریس انجام دهیم اما گفته اند که به خاطر شرایط بحرانی، تمام سالن‌های پاریس را بسته‌اند. به همین خاطر نمی‌دانیم بازی بعد برگزار می‌شود یا نه و اگر بله؛ کجا برگزار می‌شود. یک گروه واتساپ داریم که مربی به صورت روزانه برنامه‌مان را اعلام می‌کند. بعد از بازی اولی که انجام دادیم، رسانه‌ها خبر دادند که تست هفت بازیکن سان رافائل، مثبت شده و به همی خاطر از همه تست گرفتند که تست یکی از بازیکنان ما هم مثبت شد. فعلا که دو روز استراحت داریم تا ببینیم چه می‌شود.

و احتمالا دوباره تست گرفته می‌شود تا برای مسابقه بعد، مشکلی نباشد.

باشگاه هر هفته از ما تست می‌گیرد و به همین خاطر قدری خیالمان راحت است.

لیگ فرانسه را چطور توصیف می‌کنی.

من زمانی که به "سه سون" آمدم، این تیم در لیگ دسته دو بود اما بدون اغراق می‌گویم که لیگ دو فرانسه حتی از لیگ یک رومانی هم قوی‌تر است. پارسال مسابقات سنگینی را پشت سر گذاشتیم و با شروع کرونا و توقف رقابت‌ها فدراسیون هندبال این کشور، مسابقات را نیمه تممام گذاشت و ما به همراه یک تیم دیگر به دسته یک صعود کردیم. البته تا آخرهای فصل هم اول بودیم و در نهایت تصمیم این شد که نتایج تا همان مقطع معیار باشد. البته از لیگ یک هیچ تیمی سقوط نکرد و از هفته قبل لیگ یک با 16 تیم آغاز شد.

پس فدراسیون فرانسه با توجه به شرایط جدید، منعطف برخورد کرده.

برنامه‌شان این بود که تعداد تیم‌های حاضر در این رقابت‌ها را افزایش دهند اما نه از امسال. قرار بود از دو سال بعد این برنامه را اجرا کنند که با توجه به نامشخص بودن نتایج در لیگ یک و نیمه تمام ماندن رقابت‌ها، تصمیم‌شان را زودتر عملی کردند.

امسال شرایط تیم‌ات را چطور می‌بینی؟

کارمان خیلی سخت است. ما بازی اول را با " سان رافائل" برگزار کردیم؛ تیم بسیار قوی که توانستیم با آن مساوی کنیم. سطح این رقابت‌ها بسیار بالا است و به همین نسبت من انگیزه بالایی برای این رقابت‌ها دارم. بازی ها پخش تلویزیونی دارند و با توجه به اهمیت لیگ فرانسه؛ خیلی‌ها در اروپا این بازی‌ها را می‌بینند. من هم می‌خواهم بهترین عملکردم را داشته باشم و بدرخشم و توسط تیم های بزرگ‌تر و مربیان‌شان دیده شوم.

پس حتی حضور در لیگ فرانسه هم راضی‌ات نکرده و همچنان می‌خواهی به تیم بهتری بروی.

اگر بگویم کافیه؛ یعنی همه چیز تمام است و به حدی که می‌خواهم رسیده‌ام. در حالیکه من فکر می‌کنم حالاحالاها باید یاد بگیرم.  طمع همیشه هم بد نیست و تو بهتر شدن، من آدم طمع‌کاری‌ام. امیدوارم و سعی می‌کنم که دربخش‌های دیگر زندگی‌ام اینطور نباشم. اما در مورد ورزش و آرزوهایی که دارم، به این زودی‌ها راضی نمی‌شوم. شرایط بدنی‌ام خوب است و می‌توانم تا چند سال در سطح یک اروپا بازی کنم. پس حالا حالاها کار دارم. البته شرایط کرونا را هم نباید نادیده بگیریم.

کمی به عقب برگردیم. در تیم " چسمه" شرایط خوبی داشتی و موفقیت‌های زیادی هم به دست آورده بودی. چطور شد که به یکباره تصمیم گرفتی از این تیم جدا شوی؟

با چسمه قرارداد سه ساله داشتم البته به صورت 2 به اضافه یک. با اینکه تیم خوبی بود و شرایط خوبی داشتم، اما دوست داشتم لیگ بهتری را تجربه کنم. دو سال در دینامو بازی کرده بودم و یک سال هم از قراردادم با چسمه می‌گذشت. در این مقطع بود که مدر برنامه‌هایم گفت از " سه سون" فرانسه پیشنهاد دارم. شرایط تیم را بررسی کردیم و با اینکه در لیگ دو بود، تصمیم گرفتم قراردادم را با چسمه فسخ کنم. من در ایران بودم که این پیشنهاد آمد و وسایلم در رومانی بود. آنقدر به صورت غیرمنتظرانه این اتفاق افتاد، که من برای برداشتن وسایلم به رومانی رفتم. مربی " سه سون" من را می شناخت و خواسته بود که جذبم کنند. البته برای این فصل مربی‌ام تغییر کرده اما شرایط خوبی دارم و از تصمیمی که گرفته‌ام راضی‌ام.

اینکه از الله کرم جدا شدی، سخت نبود. چون همیشه تاکید داشتی که تنهایی اذیتت می‌کند و دوست داری جایی باشی که برادرت هم باشد.

حتما حضور الله کرم خیلی به من کمک کرده اما به پیشرفتم هم فکر می کنم و به نظرم بازی در لیگ رومانی برای من کافی بود. نیاز بود که لیگ بهتری را تجربه کنم و به همین خاطر با بردارم مشورت کردم. او هم تشویقم کرد که این پیشنهاد را قبول کنم. در نتیجه با مسوولان باشگاه صحبت کردم و آنها هم قبول کردند و بدون مشکل، من از این تیم جدا شدم.

پول چقدر در این تصمیم‌ات تاثیرگذار بوده است؟

نمی گویم پول اهمیت ندارد اما برای من پیش از هر چیزی فراهم بودن شرایط برای دیده شدن و پیشرفت مهم است. می‌خواهم بدرخشم و این درخشش را مربیان بزرگ و مردم ببینند. این برایم از پول مهمتر است. سالی نیست که من حداقل دو سه پیشنهاد از کشور قطر نداشته باشم. اما قبول نمی‌کنم. حیف است که در سی سالگی به لیگی مثل قطر بروم. شاید پول خوبی داشته باشد. اما سه – چهار سال آخر دوران ورزش‌ام را باید در قطر بگذرانم. قطر جای پیرمردهاست و وقتی زمانش شد، به آنجا می‌روم. آنها عاشق کسی هستند که گل می‌زند. پس جلب نظرشان کار سختی نیست و من حالاحالاها فرصت دارم. الان وقت تنبلی نیست و بازی در لیگی مثل قطر یعنی تنبلی. دلم می‌خواهد حداقل 4- 5 سال دیگر در لیگ اروپا بازی کنم و از بازی کنار بزرگان دنیا لذت ببرم و از آنها یاد بگیرم. فشار و سختی که برای بازی در این سطح هندبال باید تحمل کنم را دوست دارم. اینها را گفتم تا تاکید کنم که شرایط فنی برایم در این انتخاب در اولویت بود. فکر می کنید چرا به ایران برنگشتم؟ واقعا دلم برای خانواده‌ام تنگ شده است اما احتمال دادم که اگر برگردم، به خاطر قرنطینه و مشکلات پرواز نتوانم خودم را به موقع به تیم برسانم. باشگاه‌های اینجا حرفه ای هستند و منتظر بازیکن نمی مانند. نگران بودم که موقعیت‌ام در باشگاه به خطر بیفتد، به همین خاطر تصمیم گرفتم ریسک نکنم.

با توجه به مشکلات مالی که بعد از شیوع کرونا همه دنیا را دربرگرفته، تیم‌تان به تعهداتش عمل می‌کند؟

بله. از این جهات مشکلی نداریم اما برگزار نشدن مسابقات، در مجموع باشگاه‌ها را با مشکل مواجه کرده و حامیان مالی متضرر شده اند. در حال حاضر سعی می کنند مسابقات را برگزار کنند و حتی شده با یک سوم جمعیت، تماشاگر در سالن باشد اما به نظر می‌رسد ضرری که در این چند ماه به تیم های هندبال و البته همه بخش‌های دیگر خورده، به این زودی‌ها جبران نشود. با این حال باشگاه‌ها بدقولی نمی‌کنند.

فرانسوی‌ها معمولا سخت ارتباط می‌گیرند و با توجه به ویژگی‌های اخلاقی که داری، این موضوع کار را برایت سخت نمی‌کند؟

از این جهت مشکلی نداشته ام. دوستان خوبی دارم و خیلی خوب من را پذیرفته‌اند. با مربی‌ام هم ارتباط خوبی دارم.

اما حتما از نظر زبان به مشکل می‌خوری البته اگر تا امروز یاد نگرفته باشی. چون فرانسوی‌ها روی زبان‌شان تعصب زیادی دارند.

مربی تمام نکاتش را به زبان فرانسه می‌گوید و همه هم فرانسوی حرف می‌زنند. البته در آخر تمرین با من انگلیسی صحبت می‌کند و نکات مهم را به من می‌گوید. در این مدت سعی کرده‌ام که زبان فرانسوی را یاد بگیرم اما بسیار سخت است و بعید می‌دانم به این زودی بتوانم به زبان فرانسه صحبت کنم.

از تیم ملی و وضعیت کادر فنی اش خبر داری؟

بعد از شکست خیلی بدی که در مقدماتی المپیک داشتیم و حتی به امارات هم باختیم و ششم شدیم، دیگر از هیچ چیزی خبر ندارم. یکی از بازیکنان چسمه می‌گفت که ایران با مربی الوکره قطر صحبت کرده و به دنبال جذبش هستند. نمی دانم چقدر درست است و این صحبت برای چه زمانی است اما بعد از ان مسابقات بدگویی های زیادی در مورد ما شد و گفتند که لژیونرها عامل باخت تیم ملی بودند. به همین خاطر تصمیم گرفته‌ام دیگر چیزی را پیگیری نکنم. الان هم نمی دانم هنوز آقای حبیبی سرمربی تیم ملی است یا اینکه فدراسیون با مربی دیگری صحبت کرده و می‌خواهند جایگزین کنند.

این صحبت یعنی اینکه اگر شرایط به حالت عادی برگردد و بازی‌های ملی هم به جریان بیفتد، قصد حضور در تیم ملی را نداری؟

نمی‌توانم به طور قطع در این مورد حرف بزنم. اما انگار قرار نیست اتفاق ویژه ای بیفتد. آن زمان که در رومانی بودم، به همراه تعدادی از بازیکنان ایرانی دور هم جمع بودیم که مربی همین تیم سان رافائل فرانسه، آمد و گفت که دوست دارد با تیم ملی هندبال ایران کار کند. خواست که ما او را به فدراسیون ایران پیشنهاد بدهیم. الله کرم هم موضوع را اطلاع داد اما بعدها فهمیدیم که اصلا به گوش آقای رحیمی هم نرسانده بودند. همان موقع با ماهی 9 هزار یورو ماجک را آوردند. درست است که ما با ماجک به نایب قهرمانی بازی‌های آسیایی رسیدیم، اما او فقط برای آن دوره خوب بود نه زمانیکه بیشتر بازیکنان تیم ملی در سطح یک هندبال دنیا، یعنی در لیگ‌های اروپایی بازی می‌کردند. برای این بازیکنان باید مربی بزرگ و آشنا به سطح یک می‌آوردند که اینطور نشد و گفتند پول نیست. البته این حرف برای ما تازگی ندارد اما نمی‌دانم چرا برای فوتبال همیشه پول هست. چطور می‌توانند صد و هفتاد – هشتاد میلیارد تومان به یک مربی شکست خورده فوتبال بدهند اما برای رشته‌های دیگر پول ندارند. شرایط به گونه‌ای است که من واقعا نمی‌دانم قرار است در هندبال چه اتفاقی بیفتد. انگار که فقط دور باطل می‌زنیم.

و سوال آخر. از راهی که در این چند سال اخیر رفته‌ای، راضی هستی؟

من ایمان دارم که خداوند بنده‌اش را تنها نمی‌گذارد.واقعا یک جاهایی می‌خواستم تصمیماتی بگیرم که به یکباره نظرم تغییر کرد. بعدها فهمیدم که آن تصمیم اشتباه بوده و چقدر خوب که آن کار را انجام نداده‌ام. شاید راهی که رفته‌ام سخت تر بوده اما موفقیت‌اش بیشتر بوده است. به همین خاطر است که باور دارم خدا هوایم را دارد و تقریبا همه جا، همه چیز را به او می‌سپارم.

 

 

 

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.