جمعه ۸ مرداد ۱۴۰۰

سردرگمی توخل در پاری سن ژرمن

سیاست‌مدار یا مربی؟

سیاست‌مدار یا مربی؟
آدام وایت
آدام وایت

«آیا من هنوز مربی‌ام، یا این که سیاست‌مدار هستم، یا وزیر ورزش؟» این سوالی بود که توماس توخل در شب اخراجش از پاری سن ژرمن مطرح کرد. او گفت: «من عاشق فوتبال هستم و به عنوان یک مربی از جهات بسیاری خوشحال می‌شوم. من تنها عاشق فوتبال هستم. اما در چنین باشگاهی، موضوع همیشه فوتبال نیست.»

وفق دادن توماس سیاست‌مدار و توماس مربی هرگز برای توخل آسان نبوده است. انگار همیشه یک بخش او، مانع بخش دیگرش شده است. پس از جدایی نازیبای او از بروسیا دورتموند در سال 2017، این مربی حالا پی‌اس‌جی را دوباره در شرایطی ترک می‌کند که وجه سیاست‌مدار او غلبه کرده است.

اونای امری و لوران بلان دریافتند که در پاریس، معمولا مربیان در پایان فصل اخراج می‌شوند. موسسه سرمایه‌گذاری ورزشی قطر (QSI) که مالک باشگاه است، معمولا تا تابستان صبر می‌کند، یعنی زمانی که جام‌ها به دست آمده‌اند. اما در این فصل، پاریس راه سختی پیش رو دارد. آنها در گروه دشوارشان در لیگ قهرمانان اول شدند، و مدعی جدی قهرمانی اروپا هستند.

پاریس در لیگ یک فرانسه در رده سوم است، ولی امری هم در فصل اول حضورش در پاریس شرایط مشابهی داشت، و زمانی که تیم مارسلو بیلسا سال 2014 را در صدر جدول به سر برد، بلان هم اخراج نشد. اما در این فصل، پاریس خرید بزرگی در تابستان نداشت، برنامه آنها در اروپا فشرده است، بازیکنان مصدوم بسیاری دارند، و لیون و لیل هم در لیگ داخلی عالی بوده‌اند، و به این ترتیب یک امتیاز فاصله تا صدر جدول مایه نگرانی نیست. QSI تنها یک بار در میانه فصل مربی تیم را اخراج کرده بود و نتیجه هم نگرفت. آنتوان کومبواره در فصل 12-2011 مربی پی‌اس‌جی بود و صدرنشین، اما کارلو آنچلوتی نام بسیار جذاب‌تری برای مالکان باشگاه بود و به همین دلیل آنها کومبواره را اخراج کردند. پی‌اس‌جی در نهایت قهرمانی را به مون‌پلیه واگذار کرد.

اما اوضاع در این فصل کاملا متفاوت است. برای پاریسی‌ها حالا قهرمانی در اروپا بسیار مهم است، و به همین دلیل آمدن موریسیو پوچتینو کمی غافلگیرکننده است، چرا که او در کسب قهرمانی خوب نبوده. اما پوچتینو می‌تواند عملکرد بازیکنانش را ارتقا دهد، هماهنگی را به گروه بیاورد، و سبک مدرن و هوشمندانه‌ای از فوتبال را به نمایش بگذارد. این همان چیزی است که مطابق با خواسته‌های پی‌اس‌جی در حال حاضر است.

این مربی سابق تاتنهام دو فصل و نیم را به عنوان بازیکن در پی‌اس‌جی گذراند. او گفته عاشق پاریس است. اما هیچ تضمینی برای موفقیت وجود ندارد. توخل تیم خوبی ساخته بود، و به این ترتیب این گزارش رادیو مونته‌کارلو که دلیل اخراج توخل نداشتن نفوذ بر تیم و ارتباط ضعیف با بازیکنان بوده، عجیب به نظر می‌رسد.

در واقع، به نظر می‌رسد که مشکلات دیگری باعث جدایی او شد. رابطه او با لئوناردو، مدیر ورزشی باشگاه خراب شده بود. شخصیت لئوناردو باعث شده بود او نقش پلیس بد را بازی کند و انضباط را بر تیم حاکم کند. لئوناردو مانع انتقال نیمار به بارسلونا شد. نیمار حالا می‌گوید از زندگی در پاریس راضی است. اما لئوناردو و توخل بر سر جذب بازیکن با هم مشکل داشتند.

ناصر الخلیفی، رییس باشگاه پاری سن ژرمن بوده که پوچتینو را به عنوان جانشین توخل برگزیده است. این در حالی است که لئوناردو علاقه داشت ماسیمیلیانو آلگری، مربی سابق یوونتوس به این تیم بیاید.

از سوی دیگر، قرارداد توخل در پایان فصل منقضی می‌شد، و همیشه بعید به نظر می‌رسید که قرارداد جدیدی به او پیشنهاد شود. اما پی‌اس‌جی همچنان مدعی قهرمانی لیگ است و توخل نشان داد که می‌تواند آنها را به فینال لیگ قهرمانان هم برساند. به این ترتیب باید دید که آیا اخراج او عجولانه بوده است یا نه.

با توجه به شرایط، اگر توخل تا پایان فصل می‌ماند، می‌توانست به تیم کمک کند که به پیشرفت در لیگ قهرمانان ادامه بدهد. اما لئوناردو و خلیفی باعث تزلزل پاری سن ژرمن – که همین حالا هم بازیکنان مصدوم زیادی دارد – شدند، و این که مربی جدید به تیم بیاید و دوران گذار طی شود، ممکن است باعث شود بخت پی‌اس‌جی برای موفقیت در اروپا در این فصل کم شود.

پوچتینو دیدگاهی متفاوت دارد اما در نهایت حق با توخل است. اگر مالکان می‌خواهند به رویای خود برسند، نیاز به یک مربی دارند، نه یک سیاست‌مدار. حالا همه چیز بستگی به لئوناردو و مدیران پی‌اس‌جی دارد که رفتار خود را تغییر دهند.

 

کپی
نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.